Θύελλες, καταιγίδες

Δημιουργός: Ελένη Σ., Ελένη Σωφρονίου

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

[B]Θύελλες, καταιγίδες[/B]

Μη ρωτήσεις γιατί μαράθηκαν τα τριαντάφυλλα στο μέσο της Άνοιξης,
μη ρωτήσεις γιατί γέμισαν ρόζους πεθυμιάς οι χούφτες της ψυχής,
γιατί κοπήκανε στα δυο οι ανεμώνες ,
ούτε γιατί πληγιάζουν οι καρδιές πάντα σαν μένουν μόνες.
Μη ρωτήσεις γιατί απόψε φόρεσα της μνήμης το φουλάρι
και καρτερώ τον άνεμο, μακριά για να με πάρει.
Μη ρωτήσεις τίποτα, μόνο έλα , έλα μ’ εκείνο το φτερωτό τ’ άλογο του ονείρου,
να φύγουμε ξανά μέσα στις θύελλες, μέσα στις καταιγίδες,
μέσα σε ‘κείνους τους αέρηδες που γδέρνουνε το σώμα,
μ’ ανθίζουν όμως τη ζωή μες στης ψυχής το χώμα.
Έλα και πάρε με κι όταν καταλαγιάσουν οι καταιγίδες, κοπάσουνε οι άνεμοι,
δωσ’ μου τα χέρια σου ξανά,
να περπατήσουμε σ’ εκείνη την άμμο με τους χρυσούς τους κόκκους
να μου καούν τα πέλματα και να με πάρεις αγκαλιά να με σηκώσεις στα ψηλά
για να κοιτάζω από εκεί τα μάτια σου, να μου μιλούν σαν τότες
να μου κεντούν με τις σιωπές χιλιάδες τόσες νότες.
Έλα, να βγούμε πάλι στις κορφές που λάμπουν οι αχτίδες
να μη σκουριάσει η ψυχή, να σβήσουν οι ρυτίδες
κι άμα ξανά πάλι χαθείς και τυλιχτείς στα νέφη
το δάκρυ που θα καταπιώ, θα ‘χει ονείρου μέθη.


[B]Ε.Σ.[/B]

Δημοσίευση στο stixoi.info: 30-04-2014