Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
110331 Τραγούδια, 251318 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 με τα ματια μονο της ψυχης
 
Τωρα πια ελπιζω, διχως να περιμενω
Οι ανθρωποι με ξεπερνανε
Χιονιαδες με τα καλοκαιρια
Κι καρδια του χειμωνα πιο τρυφερη κι απο νιφαδα
Παγωνει στον αερα τους


Ειμαι μολις πριν λιγο, απο το πουθενα
οτι δεν φτανω ουτε στο νυχακι του
το γατακι που στριμωξαν
πανω στην ροδα οι γατες
και τα' κανε πανω του
Το ειδα με τρομο ασαλευτο
με την ψυχραιμια ενος νεκρου
σε μια απειλητικη στριγγλια του θανατου
και να το φτασω, δεν περιμενε.
Μονο μιλησε μου με ενα του βλεμμα, το φως του
Ο ηλιος ολος απο τις αδειες να ρεει κογχες του
τοσο που πονεσαν αβυθομετρητα τα ματια μου'
και που δεν μπορεσα να το κρατησω
και που κατανοησε, και που χαθηκε.
Απο μπρος μου, εντος μου.
Για να το δω, στην ανηφορα
γενναιο και στιγμα
πως μικραινει το απιαστον
-για- να κοιταει μονο μπροστα.
Μεθυσμενο, αξεθυμαστο, ακαταβλητο,
με τα ματια μονο της ψυχης .
Να βρει την γαληνη, ζωντανο.
Θα'ναι, η ευτυχια μου.









 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 0
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

καποιοι γεννιουνται για να μην πεθανουν ποτε. κι παρεα μεγαλωνει. δεν ξερω που,αλλα σιγουρα μεσα μας
 

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο