Warning: session_start(): Cannot start session when headers already sent in /home/stixoi/public_html/core.php on line 23
stixoi.info: Χιλιεσ Νυχτεσ Μακρια
 
Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
130414 Τραγούδια, 269370 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Χιλιεσ Νυχτεσ Μακρια
 
ΧΙΛΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΚΡΙΑ
χιλιες νυχτες μακρια μοιαζει πισω να εμεινες
χιλιες σκεψεις ενωνω φτιαχνω ενα γεφυρι
και ειπα πισω να ερθω για να δω τι απεγινες
μα ο χρονος κοροιδευε ''που πας ρε κακομοιρη ''

μα τον χρονο αγνοησα και ηρθα να σου μιλησω
στο παγκακι σε πετυχα να χαραζεις στα ξυλα
θεση μου εκανες διπλα σου να ερθω για να καθισω
μοναχοί μες στο απειρο με ξερα γυρω φυλλα

ουτε λεξη δεν ειπαμε μες στον χρονο χαμενοι
εγω μεσα στο σωμα μου να ειμαι φυλακισμενος
εσυ με ενα χαμογελο που ειχε θλιψη κρυμμενη
αετος και σπουργιτι, αγιος και κολασμενος

στο παγκακι σε αφησα, τον καθρεφτη κοιταζω
εισαι εκει και στα ματια σου τρεχει δακρυ δικο μου
τι και αν χρονια περασανε, κοιτα ποσο σου μοιαζω!!!
σε αγαπαω παραξενο αγορακι μικρο μου

χιλια μετρησα λαθη σου που με τοκο τα πληρωσα
μα αν ξαναρθω στη θεση σου τα ιδια παλι θα κανω
μονο για το ταξιδι που απο φοβο το ακυρωσα
θα θρηνω και θα οδυρομαι μεχρι που να πεθανω

ναι μικρε ονειροπολε μου παντα θα στο κραταω
που ποτε σου δεν εμαθες η φουρτουνα πως μοιαζει
τωρα που την ασπρομαυρη την μορφη σου κοιταω
που ποτε δεν βουλιαξαμε μοναχά με πειραζει
Α.Π.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 4
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

δεν υπαρχεις στο μελανι της γραμμης
 
Νταλαρομπασης
22-09-2020 @ 20:19
::up.:: ::up.:: ::up.::
-Ειρήνη-
23-09-2020 @ 07:08
Σχέδια που εγκαταλείπουμε, αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε
προσδοκίες των άλλων από μας που τις τροφοδοτήσαμε
κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν.
Δικές μας απαιτήσεις απ’ τους άλλους,
ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα, και τη δική μας
υστεροβουλία.
Άνθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους
όρισε πια για πάντα τη ζωή μας.
Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που όταν ήρθε η ώρα
δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή – έρχονται όλα κάποτε,
μαζεμένα, μέσα σε μια στιγμή, εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φως,
μονάχος σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα
φώτα –
πού να πας τότε; πού θα κρυφτείς; Τί την έκανες
την ανεπανάληπτη ζωή σου;

Τάσος Λειβαδίτης, Καντάτα, (1960)

Υπέροχο το ποίημά σου, παναγή!
παναγης.α.
23-09-2020 @ 14:04
σε ευχαριστω Ειρηνη
χωρίς λόγια
23-09-2020 @ 15:12
!!!

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο