Κι' ο Θεός είναι μακριά..πολύ μακριά

Δημιουργός: ΑΜΑΡΥΛΙΣ

Καλημέρα φίλες και φίλοι, συγνώμη αν χαλώ ίσως την διάθεση σας, μα ομολογώ είμαι πολύ ανήσυχη κι οργισμένη όσο ποτέ, δεν είναι δικά τους τα παιδιά μας, είναι μόνο δικά μας, φτάνει! ως εδώ! σας ευχαριστώ.

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Τούτη η ησυχία της Άνοιξης.
Σαν προσμένουμε τα χελιδόνια
και τα περιστέρια κάνουν σαιτιές στον ορίζοντα.
Παπαρούνες θα έρθουν της Λαμπρής και πασχαλιές
Επιταφίου θ` ανθίσουν.
Οι καμπάνες χτυπούν εσπερινό, στολίστηκαν οι
λαμπάδες για το Χριστός Ανέστη.
Τα πουλιά πετούν στο χωμάτινο ορίζοντα.
Όλα μοιάζουν σαν χθες και το φεγγάρι χλωμό
σκουπίζει ένα δάκρυ.
Οι ουρανοί αγκαλιάζουν σιδερένια πουλιά,
βγήκαν οι ψαράδες με τα πυροφάνια στα πελάγη,
ένα μπλέ κρινάκι φύτρωσε στην αλάνα.
Κίτρινα χρυσά χαλιά απλώνονται οι μαργαρίτες
της παιδικής μας θύμησης.
Κι` όλα μοιάζουν ίδια κι` όλα μοιάζουν να κυλούν,
όλα μοιάζουν να τραγουδούν.
Την ωδή της χαράς, που μόνο η φύση ζωγραφίζει.
Μια ελιά με χρυσό, πράσινο φουστάνι, θα δέσει ανθάκια
γαντζωμένη πληγής στεφάνι.
Τούτη την Άνοιξη, τα στάχυα καρτερούν, τον Αλωνάρη
της λυγερής της καρδιάς μας
Κι` όλα μοιάζουν ίδια
Μ` όλα της γης πλουμίδια
Τα σιδερένια πουλιά, μαύρα πουλιά, βγήκαν να
σκεπάσουν τ` άστρα.
Σε πτήσεις με στρατιωτικά τα χρώματα.
Δεν θωρούν οι άνθρωποι...
ότι ψηλά δεν πετούν μόνο πουλιά σμήνη, μνήμες κλειδωμένες
και ..ένα ποτέ ξανά.
Σελίδες κιτρινισμένες, στης ιστορίας χρυσά, ματωμένα χαρτιά.
Για την ακριβή, χιλιάκριβη Ειρήνη.
Τα κύματα ανταριασμένα, μια τρικυμία λεν...θα περάσει.
Ατσάλι βαρύ, κυλάει αργά, των πολεμικών μηχανών
στου Αιγαίου, σμαραγδένια τα ρεύματα.
Μα...ειν μεγάλη τούτη θάλασσα και δεν θωρεί τα πλοία
των στεναγμών
Της γης πολεμοχαρών.
Για τα λάφυρα, στου αίματος χέρια.
Μια σιωπή ανησυχητική, μια ησυχία νεκρική
κάτω από τα γκρίζα σύννεφα.
Τα παλικάρια βγήκαν στα φώτα της πόλης
τσίπουρα και ρακές, γελούν τα φεγγάρια μας
τ` άστρα, τα μαργαριτάρια μας.
Στα λιμάνια οι μηχανές, των γερακιών, γαμψά τα νύχια.
απλώνονται πάνω από τα κυπαρίσσια, των μανάδων
ίδιων πάντα σ` όλη τη πλάση.
Τούτη την Άνοιξη, μια ησυχία εφυσηχαστική
μια γνώση
μια ευχή
μια ελπίδα
Σειρήνες να μην ακουστούν
τ` άστρα να γελούν.
Ένας κόμπος, ένα πνιγμός.
Μικρός λαβωμένος τούτος λαός.
Ετούτη την Άνοιξη...
στο βάλτο τα βουβάλια
ετοιμάζουν με δίψα πανηγύρια.
Κι` ο Θεός, είναι μακριά....
πολύ μακριά.
Απ` των θνητών τ` αργύρια.

Μ` όλη μου την αγάπη και την έννοια, στον Γιάννη το γιο μου και στους παιδικούς του φίλους , Δημήτρη, Νικόλα, Κώστα,
Διονύση, Μιχάλη, Μπάμπη, Πέτρο, Θεόφιλο, Βασίλη, Γιώργο

23----3-2018--
Αδαμοπούλου Γεωργία.

Δημοσίευση στο stixoi.info: 23-03-2018