Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
110510 Τραγούδια, 252000 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 
L'uomo del promontorio

Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο είν’ το σπίτι του
μοναχός συντροφεμένος απ’ τη λύπη του
Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια
μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά
Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του
πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του
Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα
ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα
Μου `παν να τον πλησιάσω που `μαι μοναχή
να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι’ αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα
για μοναδική μου φίλη την εκράτησα
Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ
μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.
Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή
να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή
Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του
που τον κρύψαν απ’ τους φίλους κι απ’ τα πάθη του
Κι ύστερα να πλύνω τ’ άστρα να του φέξουνε
νά `ρθει πριν φανούν οι γλάροι κι με κλέψουνε.

Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή
να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή
Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται
το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται
Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα
απ’ τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα
Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι
μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή
να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή


Su un nero promontorio è la sua casa
solo, accompagnato dalla sua pena
Era giovane, era vecchio, non ricordo più
ma ricordo che parlava solo agli uccelli
E nessuno gli s'era fatto amico
sempre solo girava, con il suo cane
E mentre raccoglievo conchiglie e sassolini bianchi
vennero a posarsi accanto a me due gabbianelli
Mi dissero di avvicinarlo, io che sono sola
di fabbricargli un amore, perché lui possa parlarne

Ma l'amore mio è il mare
è l'unico amico che ho
Lo prego di cantare ancora per me
forse lo sentirà e verrà fino alla riva
mia mamma la sirena, Maddalena,
le dirò di regalargli di nuovo la voce
affinché lui mi dica i suoi segreti e i suoi errori
che lo hanno separato dagli amici e dalle passioni
E poi luciderò le stelle, così che lo illuminino
ma venga prima che arrivino i gabbiani, e mi rapiscano.

Su un nero promontorio, tutta la mia vita
a contare i suoi pirati, all'alba, ogni mattino
E la mia mamma non viene, neppure appare
la mia canzone annega nelle onde
Sceglierò l'amore o il mare?
Quale dei due mi fa soffrire o mi vuol bene, non lo so
E così ora resto sospesa fra l'uno e l'altro
ma nessuno dei due mi appartiene, ed io appassisco

Su un nero promontorio, tutta la mia vita
a contare i suoi sogni, all'alba, ogni mattino

Η παραπάνω μετάφραση είναι στο στάδιο της εξέτασης και δεν έχει ελεγχθεί καθόλου η μορφή και η ακρίβειά της