Μια αλήθεια πικρή

Στα μάτια σου βαθιά
κοιτώ την ξενιτιά
σ΄ αγγίζω και θαρρώ
τον ίσκιο σου κρατώ

σαν άνεμος σκορπάς
ξανοίγεσαι και πας
σε άλλους ουρανούς
σε ταξιδεύει ο νους

με σβησμένη φωνή
μια αλήθεια πικρή
η ψυχή μου ζητάει να σου πει
στο κενό θα πατάς
στο μηδέν θα γυρνάς
αν δε μάθει κι εσύ ν’ αγαπάς

στο έργο της ζωής
κοιτάς σαν θεατής
τις μέρες βιαστικές
να χάνονται στο χθες

μα εγώ που σ’ αγαπώ
ξορκίζω τον καιρό
στους δρόμους της σιωπής
καρδιά μου μη χαθείς