Τι κι αν έχουμε όλοι μας πια χαθεί
φτάνει μια σκέψη απλή κι εγώ θα είμαι εκεί.
Κι αν μιλάμε πια μονάχα σε γιορτές
ίδιες μας είναι οι φωνές όπως και χθες.

Όταν ποτέ μας δε λυγίζαμε
φοβόμασταν μα κι ελπίζαμε,
όλοι κόντρα στον κρύο καιρό ανθίζαμε.

Ποτέ δεν θα σταματήσει να γυρνά, να χτυπά,
τα πιο όμορφα μας χρόνια η καρδιά, θα γυρνά.

Τόσοι μας καυγάδες, τόσες αγκαλιές
οι φωτεινές μας Κυριακές τόσες αγάπες παλιές.
Κι όταν μακριά κρυβόταν η χαρά
όλα φωτίζαν ξανά με μια κιθάρα αγκαλιά.

Για αυτό πίνω σε ότι ζήσαμε
στους δρόμους που περπατήσαμε,
τι κι αν χάσαμε στο τέλος κερδίσαμε.

Ποτέ δεν θα σταματήσει να γυρνά, να χτυπά,
τα πιο όμορφα μας χρόνια η καρδιά, θα γυρνά.