Στα μάτια σου κρυμμένη μια φωτιά
ο ίσκιος σου βεντάλια μες τα φώτα,
τα χέρια μου να τρέμουν στα κρυφά
κι εσύ να μου γελάς όπως και πρώτα.

Στη τσάντα σου βινύλια παλιά
χτυπώντας σφραγίδες Δημοσίου,
μα ακόμα μου μιλάς για τα παιδιά
για μέρες Εξαρχείων και Μουσείου,
που γράφαμε τραγούδια σκονισμένα
σε υπόγεια σκοτεινά και ιδρωμένα.

Φαντάσματα της νύχτας που ουρλιάζουν,
φαντάσματα που γέννησε η ενοχή,
φαντάσματα που μέσα μου κουρνιάζουν
και παίρνουν τη δική σου τη μορφή.

Το βλέμμα σου γεμάτο σιγουριά
τα χρόνια πια μετρούν μόνο για μένα,
στο ράδιο παίζει ο Παύλος δυνατά
για αγάπες και για όνειρα χαμένα,
τραγούδια με λόγια φωτισμένα
από αλήθεια και απόγνωση φτιαγμένα.

Φαντάσματα της νύχτας που ουρλιάζουν,
φαντάσματα που γέννησε η ενοχή,
φαντάσματα που μέσα μου κουρνιάζουν
και παίρνουν τη δική σου τη μορφή.