Μου ’πες μια μέρα
που η ματιά σου έσταζε μέλι
πως όπου πας σ’ ακολουθά μια φυλακή
και ας είχες χρόνια δραπετεύσει από κει,
ακόμα δίπλα σου κουρνιάζει και σε θέλει.

Πίναμε κι ήταν σα να είχαμε παρέα
τον Βαμβακάρη, τον Λοΐζο, τον Μπρασένς
κι έδωσες ως τελευταία σου τα σεντς
σε έναν άστεγο που έδιωχνε η τροχαία.

Μου ’πες μια μέρα που ήσουν τύφλα στο μεθύσι
πως το παράσημο έχει όποιος έχει αγαπήσει
και πως δεν ζήτησες εκδίκηση καμιά.
Ήσουν Διογένης και Χριστός κι Αριστοφάνης
το μόνο που ήθελες ήταν να μην πεθάνεις
μαλάκας – κόπανος με κούφια καρδιά.

Κόντρα στο κρύο πήραμε όλη τη Σταδίου
κι έβγαινε αδιάκοπα απ’ τα χείλη μας καπνός,
εσύ ποτέ σου δεν πορεύτηκες σκυφτός
μονάχα πάνω απ’ τις σελίδες του βιβλίου.

Κι ας σ’ είπαν ήρωα και δάσκαλο και θύμα
όταν στεκόσουν στο καθρέφτη σου μπροστά,
πάντα ορκιζόσουν σε μια απρόβλεπτη χαρά
που να κυλάει σαν το κρασί και σαν το κύμα.

Μου ’πες μια μέρα που ήσουν τύφλα στο μεθύσι
πως το παράσημο έχει όποιος έχει αγαπήσει
και πως δεν ζήτησες εκδίκηση καμιά.
Ήσουν Διογένης και Χριστός κι Αριστοφάνης
το μόνο που ήθελες ήταν να μην πεθάνεις
μαλάκας – κόπανος με κούφια καρδιά.