Είναι μια μέρα όπως όλες
όλα τα θέλει από σένα,
λίγη ζωή πολλές οι ώρες
να τρως από τα τελειωμένα.

Θέλει ο καιρός μόνος σου να ’σαι
στο μεροκάματο να σ’ έχει,
στο λέω και να το θυμάσαι
αυτός ο κόσμος δεν αντέχει.

Κάπου μακριά πίσω στο χρόνο
εκεί στα πρώτα μας παιχνίδια
υπάρχει πάντα ένας τόπος
που όλοι θέλαμε τα ίδια.
Ένα παιδί που μας θυμάται
έξω στο δρόμο να γελάμε,
να μην μας νοιάζει τι θα έρθει,
τον κόσμο όλο να χαλάμε.

Έγινε τ’ όνειρο πατρίδα
να με κρατάει και να μ’ αφήνει,
δεν είναι φίλη μου η ελπίδα
δυο μου παίρνει και ένα δίνει.

Θέλει ο καιρός μόνος σου να ’σαι
στο μεροκάματο να σ’ έχει,
στο λέω και να το θυμάσαι
αυτός ο κόσμος δεν αντέχει.

Κάπου μακριά πίσω στο χρόνο
εκεί στα πρώτα μας παιχνίδια
υπάρχει πάντα ένας τόπος
που όλοι θέλαμε τα ίδια.
Ένα παιδί που μας θυμάται
έξω στο δρόμο να γελάμε,
να μην μας νοιάζει τι θα έρθει,
τον κόσμο όλο να χαλάμε.