Εκατό μέρες βρέχει, ξέχασα να μετράω,
εκατό λόγους έχεις να αμολήσεις πανιά.

Στο δικό σου το πρέπει ζήτησες να χωράω,
στον δικό μου τον ήλιο ζήτησα πια να πάω.

Άμα πρέπει να πας φύγε για να προλάβεις
στ’ όνειρο ζυγαριά βάζεις και με μετράς.
Της καρδιάς μου σκιά σβήσε όλη την πόλη,
άμα πρέπει να πας σου κρατώ το τιμόνι.

Εκατό μέτρα δρόμος στο δικό μας σοκάκι,
εκατό δύο νόμους στο ξημέρωμα λες.

Όλο τ’ όνειρο λάμπει μοναχά στο σκοτάδι,
εκατό μέρες γράφω μα οι σελίδες κενές.

Άμα πρέπει να πας φύγε για να προλάβεις
στ’ όνειρο ζυγαριά βάζεις και με μετράς.
Της καρδιάς μου σκιά σβήσε όλη την πόλη,
άμα πρέπει να πας φύγε γιατί νυχτώνει.