Και ξενυχτάω κάθε βράδυ, τραγουδάω δυνατά,
τα όνειρά μου γίναν χάδι που καίει μα δε με πονά,
μιλώ στον εαυτό μου σιγά-σιγά.

Φοβήθηκα τη σιωπή
μα η νύχτα πάντα θα σε κρύβει,
η ψυχή μου μιλάει μόνη
και κάθε σκιά μου ψιθυρίζει ξανά.
Τα λάθη μου έγιναν φως
που οδηγεί στα βαθιά,
στον καθρέφτη βλέπω εμένα
και τη μοναξιά μου σαν σκιά.

Και ξενυχτάω κάθε βράδυ, τραγουδάω δυνατά,
τα όνειρά μου γίναν χάδι που καίει μα δε με πονά,
μιλώ στον εαυτό μου σιγά-σιγά.
Ψάχνω ποιος είμαι και ποιος φταίει,
μα δεν αλλάζει η καρδιά.

Πίνω στην υγειά των πληγών,
με 'μαθαν να ζω ξανά
στο τέλος όλων των καιρών.
Πίνω κάθε βράδυ μόνο
στην υγειά της μοναξιάς,
τα λάθη μου θα συγχωρώ,
στον καθρέφτη βλέπω εμένα
και νιώθω πως είμαι καλά.

Και ξενυχτάω κάθε βράδυ, τραγουδάω δυνατά,
τα όνειρά μου γίναν χάδι που καίει μα δε με πονά,
μιλώ στον εαυτό μου σιγά-σιγά.
Ψάχνω ποιος είμαι και ποιος φταίει,
μα δεν αλλάζει η καρδιά.

Φοβήθηκα τη σιωπή
κι εσύ με έχεις στοιχειώσει
που με 'μαθε πως η ψυχή
μονάχη της θα νιώσει.

Και ξενυχτάω κάθε βράδυ, τραγουδάω δυνατά,
τα όνειρά μου γίναν χάδι που καίει μα δε με πονά,
μιλώ στον εαυτό μου σιγά-σιγά.
Ψάχνω ποιος είμαι και ποιος φταίει,
μα δεν αλλάζει η καρδιά.