|
Στίχοι: Ναπολέων Λαπαθιώτης
Μουσική: Μάρθα Μεναχέμ
Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ, δεν έζησε στα πλούτη
δεν έχει τρόπους να φερθεί και μήτε να ντυθεί
μα'ναι το πιο καλό παιδί, που μες την πλάση τούτη
μπορεί ν’ απαντηθεί...
Δεν ξέρει γράμματα πολλά, δεν κάνει για σαλόνι
τα ρούχα του είναι της δουλειάς, τριμμένα και παλιά
μα το μεγάλωσε το φως, αυτό που μεγαλώνει
τα ξένοιαστα πουλιά...
κι άλλοτε μου’τυχε ξανά στο διάβα κάποιου δρόμου,
να περπατήσω συντροφιά με διάφορα παιδιά,
μ’ αυτό σεμνό και ταπεινό, βαδίζει στο πλευρό μου,
σαν μια μικρή καρδιά....
|
![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | | Στατιστικά στοιχεία | | ![](skin/images/spacer.gif) | | Δημοφιλία: - Αναγνώσεις: 3662 Σχόλια: 0 Αφιερώσεις: 0
| | ![](skin/images/spacer.gif) | | | | ![](skin/images/spacer.gif) |
|