στίχος 20-09-2010 @ 09:22 | Πω πω ,σαν αγριεμένος χειμωνιάττικος πίνακας !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! | |
Dimitri Favvas 20-09-2010 @ 10:05 | πολύ συγκινητικό Κατερίνη. Ελπίζω να μην είναι αλήθεια | |
Adamopoulos Andreas 20-09-2010 @ 11:49 | έχει αρκετή δύναμη και φαίνεται αληθινό.. ::up.:: καλησπέρα! | |
ΛΑΧΕΣΙΣ 20-09-2010 @ 12:29 | Ολονυχτίς στο πλάι σου, ως την ανατολή
οι ανάσες σου τρεμόπαιζαν την φλόγα στο λυχνάρι
όλος ο κόσμος έλαμπε γιατί ήσουνα εκεί
σαν το κεφάλι έγερνα στο ίδιο μαξιλάρι
!!!
Ποιος είδε την αγάπη μας κι έσταξε το αφιόνι...
ανάμεσα στα χείλη μας κι ο πόνος δεν τελειώνει,
ποιο μίσος μας αφάνισε και ρίχνει μαύρα βέλη
έκανε σκέψη φθονερή που το χαμό μας θέλει.
έχεις αέρα βενετσιάνικο...δηλαδή αλέγκρο και φορτίσιμο!!! | |
prince philip 20-09-2010 @ 12:49 | Χρίσιζαν στον ήλιο τα μαλλιά της,
μέλι ήταν το χρώμα στην ματιά της,
Δυο κόκκινα φιλιά,
από χείλη τρυφερά,
μου πετούσε να ξυπνήσω με χαρά!
πανεμορφο ::yes.:: ::theos.:: | |
Maria Basta 20-09-2010 @ 15:37 | !!! ::yes.:: | |
sharon 20-09-2010 @ 15:58 | Στον εξώστη του Αιγαίου
ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ | |
barboutsala 21-09-2010 @ 01:43 | τα τρία γουρουνάκια είναι πιο πιασάρικο | |
 |