Σε αυτά τα πολλά τα γιατί
που δεν χωρά η λογική
με τρομάζουν και φοβάμαι
πετάγομαι πριν την αυγή
σαν το τρομαγμένο πουλί
και τα δάκρυα κυλάνε
Του κόσμου πια αυτή η σιωπή
μου φέρνουν τρομερή οργή
που ξέχασαν να έχουν λόγο
φεύγει θλιβερά η ζωή
σερνόμαστε γονατιστοί
εισπράττουμε μόνο πόνο
Κοιτώ με λύπη στο χαλασμό
βλέπω στο βάθος τον γκρεμό
και μου έρχεται να φουντάρω
αρνούμαι στο ψέμα να ζω
στης αλητείας τουτο τον καιρό
ξανά δεν θα ποντάρω