| Για τις χαμένες μέρες δεν χορεύω
Ποιο παρηγόρημα θαύρω λαχταρίζω
Γλυκιάς φροντίδας ανταπόκριση γυρεύω
Κι ακούω βλέπω χωρίς να σαστιζω
Η ώρα είναι αυτή που πλησιάζει
Βγαίνει,φαίνεται,βασιλεύει η ηλιαχτίδα
Βαθύτερο το χρώμα τα πάντα όπου αλλάζει
Και φτάνει φωτοσταλαχτη η ελπίδα
Των καημών αραδες φεύγουν βιαστικές
Το χάσμα σπάζει με ατέλειωτο αναγάλιασμα
Ας πλημμυρίσω πόσο βαστούν τέτοιες στιγμές
Δεμένο με κρατάει το σφιχταγκαλιάσμα
Και τι πια θα με μέλει ο κόσμος όλος
Αν η καρδιά μου γοργότερα χτυπάει
Αν χλωμιαζει η γής κι ο ουράνιος θόλος
Αν τελειώνει η ζωή και στα φιλέρμα πάει
|
![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | | Στατιστικά στοιχεία | | ![](skin/images/spacer.gif) | | Σχόλια: 2 Στα αγαπημένα: 0
| | ![](skin/images/spacer.gif) | | | | ![](skin/images/spacer.gif) |
|