| Του κορμιού της τη γραμμή
με τα λάγνα του τα μάτια
σπιθαμή προς σπιθαμή
παρατηρούσε κι άφηνε σημάδια
Προσπαθούσε να χαράξει
κάθε λεπτομέρεια στο μυαλό
Ποτέ να μη ξεχάσει
με ποιά βρήκε ουρανό
Κι εκείνη όλο αγάπη και στοργή
τον γέμιζε με χάδια
Έδιωχνε κάθε λογική
κι εξαφάνιζε σκοτάδια
Φοβόταν μη του σπάσει
με δέρμα τόσο απαλό
και χείλη σαν κεράσι
που τον φιλούν κάθε λεπτό
Τον κοιτούσε σιωπηλή
με τα μάτια τα γαλάζια
Του τρυπούσε την ψυχή
και την έκανε κομμάτια
Με τρόμο μην την χάσει
και με βλέμμα τρυφερό
Τόλμησε να της φωνάξει
"Άγγελέ μου σ'αγαπώ!"
|
![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | ![](skin/images/spacer.gif) | | Στατιστικά στοιχεία | | ![](skin/images/spacer.gif) | | Σχόλια: 4 Στα αγαπημένα: 0
| | ![](skin/images/spacer.gif) | | | | ![](skin/images/spacer.gif) |
|