| |
Σ' ένα εργαστήρι σκοτεινό, κάποιο Μεσαίωνα,
έλυνε γρίφους σιωπηλά ο αποστάτης.
Ένας απόκληρος χωρίς κάποιο δικαίωμα,
ένας μικρός ρομαντικός επαναστάτης.
Μπέρδευε λέξεις με νοήματα κρυμμένα,
και αποκάλυπτε του χρόνου μυστικά,
ένα παιχνίδι για αυτόν και για την πένα,
που εξηγούσε κάπως... τα σημαντικά.
Άλλαζε ο χρόνος και αυτός απολογούσε,
παλιά νοήματα και γράμματα απλά
κι εκεί που ήταν μοναχός και συζητούσε,
φύσηξε αέρας και θρόησαν τα χαρτιά...
Μαζί τους έφυγε πάνω σε μια σελίδα,
μέσα της βούλιαξε, σε σύμπαν ιδεών...
Μια συνοικία από σπιρτόξυλα φτιαγμένη,
που κάθε ξύλο είν' αποτέλεσμα ορισμών.
Άρχισε τότε... Περιέργεια να τον τρώει,
και τα ξυλάκια κοίταζε, σα να 'ταν υπαρκτά!
Κατάλαβε τον όγκο τους, ως ήταν δεδομένα,
μα η σκέψη του, του θύμισε τα δένδρα τα ψηλά...
Κατέρευσε το σύστημα μέσα σε μία σκέψη,
αν είν' το ίδιο υλικό τα πάντα είναι κοινά,
σαν ένα singularity που πέφτει από μέσα,
και οδηγεί στο άπειρο ως μία αναφορά.
Η θέση και η σχέση του έχει πληροφορία,
το ίδιο ως προς το σύνολο ένα και το κοινό,
και αφου τα έγραψε αυτά με λίγη αλχημεία,
κατάφερε και σφράγισε καλά το μυστικό...
Τώρα μια ψύχρα πέρασε τον ξύπνησε τον έρμο,
σήκωσε το κεφάλι του, άρχισε να μετρά,
το σύνολο υπολόγιζε ήθελε να εκμαιεύσει
αυτό το πρώτο άθροισμα που οδηγεί στο επτά.
Έτσι η νύχτα πέρασε και σαν βγήκε ο ήλιος,
συνάντησε χαμόγελο και μια καινούρια αρχή,
σαν να 'τανε το σήμερα, τώρα που ξημερώνει,
προάγγελος πως φτάνουμε σε νέα εποχή...
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
