| |
Το φως Σου
Μια χαραμάδα αλλιώτικη
μια μέρα γενναριώτικη,
μ’ αητού το σχήμα,
ρίχνει το φως του ουρανού
στην άγρια θάλασσα του νου
στο μαύρο κύμα.
Τα σκότη γιγαντώνονται
και με την θλίψη ενώνονται
σε μαύρο ειδύλλιο,
κι η χαραμάδα είναι μικρή,
όμως μια αχτίδα λαμπερή
σκάει απ’ τον ήλιο.
Στης λάμψης Σου το πρόσταγμα
ρουφάω το απόσταγμα
της φωταυγής Σου,
το κλείνω μέσα στην ψυχή,
κάνω τον ήλιο Σου ζωή
απ’ την πηγή Σου.
Δεν έχω θλίψη και δεσμά
σαν μέσα μου όλα φωτεινά
πια, Σ’ αντικρίζουν,
κι ένα κρινάκι ταπεινό
καρδιά, ψυχή μου και μυαλό,
Σου το χαρίζουν.
-.-
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
