| |
Αγάπες που φύγαν κι αφήσανε κάτι
της ομορφιάς το σημάδι, σε ζεστό το κρεβάτι,
αγάπες διαβήκαν, σαν τα διαβατάρικα πουλιά
κι άφησαν στη καρδούλα μας, μια άδεια αγκαλιά.
Αγάπες που φύγαν κι αφήσαν σημάδι
του έρωτα ένα λυγμό, τρυφερό ένα χάδι,
έρωτες που μείνανε πολύ βαθιά στη μνήμη
μια ανατριχίλα ένα καημό, ένα χρυσό μπρισίμι.
Λατρείες χαθήκαν στης νύχτας τα φώτα
γυαλιά τα φυλλοκάρδια, σφραγισμένη μια πόρτα,
μέσα στου χρόνου την ηχώ, σαν έρχεται βραδιάζει
κλειστό το παραθύρι μας, έχει βροχή κι αγιάζι.
Αγάπες κι έρωτες κραυγή, σε ξεραμένα χείλη
που όταν έρχεται η νυχτιά, δεν έχει ούτε καντήλι,
να μην πονούν οι θύμησες, λυγίζουν οι αναμνήσεις
δυο κλωναράκια δυόσμο, στα χέρια να κρατήσεις.
Βαθιά σημάδια που αιμοραγούν, μ` ένα άρωμα θυσία
αγάπες που τις χάσαμε κι έμεινε η αξία
της πιο μικρής συγκίνησης, σαν παίζει ένα τραγούδι
νόστος και πεθυμιά μαζί, κόκκινο ένα λουλούδι.
Αγάπες μας καλοκαιρινές, στην άμμο ένα κοχύλι
μια ζάλη έρχεται στο νου, του έρωτα το φυτίλι,
είναι που ανάβει το κορμί και το κορμί λυγάει
αγάπες μας, θείες πνοές, δάκρυ σαν θα κυλάει.
Αργά τις νύχτες, στου φεγγαριού το φως
με χαρακιές στου κορμιού τη μνήμη
έρωτας, θάνατος, θεός, αβάσταχτος καημός
σαν παίζει κάπου μακριά, θλιμμένα ένα ταξίμι
6-1-2026
Αδαμοπούλου Γεωργία.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
