| |
Χωρικά περιορισμένος
μα ο νους ελεύθερος
να φτάσει στις εσχατιές.
Το μήνυμα που φοβάμαι,
είναι αυτό που χρειάζομαι,
επίχρυσος χρησμός αοριστίας.
Η σκέψη στερεώνει
σκαλοπάτια στον αέρα,
για να σέρνονται οι ελπίδες
στα ύψη της συντριβής.
Εκεί που τελειώνει η ματιά
αρχίζει η θάλασσα,
εκεί κι εγώ σταματώ
τα κυκλοδίωκτα κύματα
και τα απείθαρχα πάθη.
Συστέλλομαι και επανέρχομαι
για την αιώνια εξορία,
που ορίζουν τα συναλλοίωτα πεδία.
Γκρεμός στο τοπίο,
χάσμα βαθύ, απροσπέλαστο,
τραβώ στην τύχη
μια λέξη από το έρεβος,
την κοιτώ, την πετώ,
χαμογελώ στην συνέπεια
του ανεπίστρεπτου.
Το επίθετο "πραγματικό"
ασαφές είναι,
το δε ρήμα "υπάρχω",
ακόμα περισσότερο.
Λείπουν κομμάτια
ή μήπως οι διαδικασίες
αλληλοεπιδρούν και τίκτουν;
Στις ρωγμές των ορισμών
λάμπει το μυστήριο
και η ομορφιά του άγνωστου.
Μέχρι τέλους
διατηρώ σφοδρή την επιθυμία
να αναμετρηθώ για να κατανοήσω.
Και μέχρι του τέλους θα αμφιβάλλω,
εμβαπτισμένος σε δίκτυο σχέσεων
στην δεξαμενή του αποχρώντος λόγου.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 1
| | | | | | | |
|
