| |
ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ (του γυμνασιου μου που κατεδαφιστηκε)
Σούρουπο γεναριάτικο και στάθηκα…
Της γειτονιάς μου το σχολειο σωριασμένο….
το λαβωμένο από σεισμο και απ τα χρόνια του
ηταν κιαυτό σαν την γενιά μου κουρασμένο….
Ερείπια και σκέλεθρα οι τοίχοι του
Σκαμμένη και ρημάδια η αυλή του
Η παγωνιά και η βροχή το αγκαλιάσανε
Σαν σάβανο στην ώρα την στερνή του…
Αυτό δεν ήταν σκαλοπάτια και παραθυρα.
Δεν ήταν πίνακας θρανία και κιμωλιες…
Ήταν της μάνας το γλυκό τα σφιχταγκιαλιασμα
και οι αξέχαστες της νιότης μας φιλίες….
Από τις τάξεις του περάσανε και δώσανε...
Κομμάτι απ' το μυαλό και την καρδιά τους,
Δάσκαλοι που ο μοχθος και η αγάπη τους
δείξανε δρόμους σαν να ειμαστε παιδιά τους…
Παιδιά και εμείς στην άνοιξη της νιότης μας,
στις κρυες τάξεις με τα ρούχα τα φτωχά μας…
Στα χνάρια που μας έδειξαν βαδίσαμε…
Στην πίστη και τα ωραία ιδανικά μας…
Λένε Στη θέση του θα γίνει ένα πιο όμορφο…
Και πιο ζεστο και πιο ψηλό και πιο μεγάλο
Όμως θα λείπει η ψυχη και η ιστορία του,
δεν θα ναι το σχολειό μας αλλά ένα άλλο…
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
