| |
Ξεφύλλισα όλες τις στωικές στιγμές
της απελπισίας μου μία, μία
Καμία δε βρήκα να μου δίνει υπόσχεση
με τόκο μελλοντικό
Ήταν πολλές οι νύχτες που τρέχαμε μαζί
κουβαλώντας ξεσκισμένες ελπίδες
Έτσι σιγά κι αθόρυβα χάθηκε η προσμονή
Κάηκε από την πολλή συναναστροφή.
Ακούμπησα να αποκοιμηθώ
πάνω σε ένα όνειρο
Μα κάθε πρωί ξύπναγα
δίπλα στο λαβωμένο κουφάρι της πραγματικότητας
Έμειναν έρημοι οι δρόμοι
και τα σταυροδρόμια στάθηκαν μοναχικά
Χάθηκαν τα πατήματα μας
σαν χνάρια ελαφιού στη φυλλωσιά
Μήτε αντίο, μήτε αποχαιρετισμοί
σε ότι είναι τσέπη αδειανή
Μονάχα ένα αεράκι απαλό
όπως το χάδι της στερνής πνοής
Μάγδα Δούκα
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
