| |
Στο τέλος της ουράς καρτερώντας το νεύμα για να διασχίσουμε τη διαχωριστική γραμμή,
εκείνη που σαν την περνούσες μετουσιωνόσουν από θνητός σε ημίθεος.
Ένα χέρι σηκώθηκε, μας χαμογέλασε, μπήκαμε.
Η αυστηρότητα του face control χασκογελούσε στην αδειανή αίθουσα.
Εκκωφαντική μουσική και laser show! Κατάκτηση!
Με τη μάσκαρα πασαλειμμένη επαρκώς κάτω απ’ τα μάτια
και τον ιδρώτα να κυλάει ολούθε πάνω στο δέρμα, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
Χάραμα… κι η πόλη αναστέναζε και ξερνοβολούσε οινόπνευμα. Βερολίνο, 1990.
Το απόγευμα φορέσαμε από ένα ζευγάρι τεράστιες μαύρες ψεύτικες βλεφαρίδες
και βαδίσαμε προς το αξιοθέατο. Τουρίστες. Τουρίστες…
Περιφερόμασταν ανάμεσα σε λερωμένους τοίχους με παρατημένα τσιγκέλια
και μικρές λευκές πινακίδες . Ενημερωτικές.
«Παπούτσια»
«Ρουχισμός»
«Μαλλιά»
«Δόντια»
Οι βλεφαρίδες μας είχαν γύρει ελαφρώς προς τα κάτω.
—Όσα λιγότερα βλέπεις τόσο το καλύτερο, μικρή μου.-
Περπατήσαμε δίπλα απ’ το τσακισμένο τείχος.
Όχι, δεν επιτρεπόταν να πάρουμε μαζί μας ένα κομμάτι του. Όχι βέβαια!
Απογοήτευση… Τα ποδάρια μας είχαν κουραστεί, δεν αντέχαμε άλλη πεζοπορία.
Μασουλώντας σπασμένα κομμάτια μνήμης ανακατωμένα με pizza quattro formaggi
ανεβήκαμε στο τραμ κι επιστρέψαμε στο φθηνό δωμάτιο με τα τεράστια παράθυρα.
Οι μακριές μαύρες μας βλεφαρίδες αυτοβούλως και τάχιστα βρήκαν το δρόμο τους
προς το σκουπιδοτενεκέ. Τραβήξαμε τις μεγάλες καφέ κουρτίνες και κοιμηθήκαμε δυο τρεις ώρες.
Η νύχτα μας καρτερούσε! Απόψε δε θα περιμέναμε στην ουρά στο club, αυτό ήταν το μόνο σίγουρο!
Φορέσαμε το πιο αστραφτερό μας κραγιόνι.
Θεϊκό!
Τη διαχωριστική γραμμή δεν τη φοβόμασταν πια…
Φωτογραφίες δεν βγάλαμε.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 2
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
