| |
| | 1-αργά Γλυκά(τελική εκδοχή) |  | | |
1 — Αργά γλυκά
αργά… γλυκά
αργά
γλυκά
κι ένιωθα σκλάβος κωπηλάτης σε γαλέρα
κι υποπτευόμουν πως αν έχανα τον ρυθμό
η βαρύτητα θα εξαφανιζόταν,
τα κακαόδεντρα θα εξέλειπαν
και θα χάναμε τη γεύση της σοκολάτας
από το συλλογικό μας υποσυνείδητο.
αργά… γλυκά
Τα παιδιά δεν θα μάτωναν τα πόδια τους στις αλάνες
αλλά τα μυαλά τους στις οθόνες.
Μαθήματα αυτοκυριαρχίας:
λίγο πιο αργά θα παγώσει,
λίγο πιο γρήγορα θα καεί.
Τόπος — το πνιχτό μου δωμάτιο σε ένα προάστιο της Αθήνας
Χρόνος — ένα ακόμα χειμωνιάτικο βράδυ του ’26
Τρόπος — δύσκολο να πεις, ας πούμε προς αναζήτηση
Αιτία — ο ψυχαναλυτής προσπαθεί να σε κάνει να καταλάβεις
εδώ, τώρα, προσπαθείς να ζήσεις
Για πενήντα νοματαίους γράφω,
σαρανταεννιά καμένοι
κι εγώ ένας ακόμη.
Μα δεν γίνεται —
είσαι η εξαίρεση με ποσοστά κανόνα.
Όσοι διαφέρουν
το κάνουν είτε από ανάγκη
είτε από ανικανότητα.
Δεν διαλέγεις.
Επιλέγεσαι.
Κάποιοι κοινωνικοποιούνται με τις διαφημίσεις
σαν υπνοβάτες, ζόμπι.
Κάποιοι άλλοι
ψάχνουν στα τυφλά να βρουν διέξοδο
εκεί που δεν υπάρχει,
να ανοίξουν δρόμο.
Υπάρχουν δυο σχολές:
η μία του να μην υποφέρεις
κι η άλλη να υποφέρεις τον εαυτό σου.
Υπάρχει το εύκολο
και το απλό.
Το δεύτερο είναι δύσκολο.
Πρέπει να κάνεις πλήρη κύκλο.
Κοινό το σημείο αφετηρίας–τερματισμού,
λέει χαιρέκακα η πρώτη σχολή.
Όλα ξεκινάνε από τη σιγουριά της αμφιβολίας.
Ψάχνοντας να βρεις τον εαυτό σου
κι όχι να τον χρησιμοποιήσεις,
το σώμα του, το μυαλό του,
βρίσκεις τοίχο.
Σαν το πεπερασμένο θόλο στο Truman Show για τους παλιούς.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο εκεί.
Οι περισσότεροι βρίσκουν μια γυναίκα,
ένα κόμμα,
μια ομάδα,
μια ιδέα
που η πράξη δεν ξεφτιλίζει.
Ο κανόνας, φίλε.
Μα ο κανόνας από μια εξαίρεση φτιάχτηκε
και από μια εξαίρεση θα πέσει.
Έκανα διακοπή να αλλάξω τραγούδι
κι έχασα τον ειρμό.
Τον ειρμό,
όχι τον ρυθμό.
Έχω γράψει απίστευτες μαλακίες όλα αυτά τα χρόνια
και χειροτερεύω με μαθηματική πτωτική πορεία.
Παλιά δεν το καταλάβαινα.
Τώρα ξέρω
και αδιαφορώ.
Δεν με σημαδεύει κανείς με περίστροφο
να μου λέει «γράψε».
Πρέπει να βρεις τρόπο
να επιστρέψεις στη θάλασσα.
Εκεί που ανήκεις.
Ο καθένας έχει τον ποταμό του
που τον πηγαίνει εκεί.
Άλλος φτιάχνει γλυκά
Άλλος τα τρώει
Άλλος τα πετάει στα μούτρα πολιτικών
Άλλος καταγράφει το συμβάν
το θέμα δεν είναι να πολεμήσεις
αλλά να βρεις
τον πόλεμό σου
γιατί το να ξεπουλάς τις ιδέες σου
μοιάζεις με μισθοφόρο
αργά… γλυκά
Εδώ μέσα κανείς δεν δίνει δεκάρα για κανέναν.
Χαίρονται όταν πέφτεις
και λυπούνται όταν σηκώνεσαι.
Θα στο πούνε με μια χειραψία,
με ένα χαμόγελο
στη γιορτή σου.
Το πρώτο μου βιβλίο δεν το αγόρασε ούτε ο κούκος.
Έβγαλα τριλογία και πάμε για τέταρτο.
Άλλοι σπέρνουν απογόνους
να δώσουν τη σκυτάλη
είναι πιο… πιο…
Αν κάνεις λάθος μια λέξη,
τη διορθώνεις.
Άμα μεγαλώσεις λάθος ένα παιδί,
τι να διορθώσεις;
Βέβαια, όσο έχεις τον ρυθμό
είσαι πάντα στο παιχνίδι.
Είμαι πολυτάλαντος.
Δηλαδή, έχω πολλούς τρόπους να αποτυγχάνω.
πρόζα, ρίμα, διηγήματα, μπιτ
Μπαίνω στο f/b να βρω μουσικοσυνθέτες
και βρίσκω κάτι παππούδες με ροζ μαγουλάκια
να ασελγούν στη μουσική.
γαμημένοι χομπίστες
ατρόμητοι θα φτάσουν τα 90
Κι εγώ θα σώσω τον κόσμο
έχοντας την Ασκητική κάτω από το μαξιλάρι.
Θα φτιάξω ομάδα
για καλλιτεχνικές αλλαξοκωλιές.
Κάποτε είχα γράψει:
«Πολλοί θέλουν να πουν την ιστορία τους,
λίγοι θέλουν να την ακούσουν».
Την πουτάνα δεν την πληρώνεις για να την πηδήξεις
Την πληρώνεις για να το βουλώσει
Η μάνα μου πεθαίνει.
Η φίλη μου θέλει να σκοτώσει τη σχέση μας.
Κι εγώ προσπαθώ να αυτοκτονήσω καλλιτεχνικά.
αργά… γλυκά
Η Πόπη με βλέπει μετά από μήνες.
— «Είσαι αξύριστος»
— «Υπηρετώ την τέχνη», της λέω.
Ξεπετώ τρία τραγούδια τη μέρα. Τρία αριστουργήματα.
— «Έβγαλες σπυράκια».
Αφροδίσιο μου το κόλλησε μια Νιγηριανή στην Κουμουνδούρου.
Δέκα χρόνια μπλογκς, σάιτ, αλληλεπιδράσεις.
Μπινελίκια, ερωτόλογα.
Δεν έκανα έναν φίλο.
Ο αριστερός με τον δεξιό μπορούν να τα βρουν.
Τους ενώνει η πολιτική συνείδηση.
Ένας λογικός ποτέ με έναν τρελό.
Γι’ αυτό.
Η Ιθάκη δεν είναι ο προορισμός,
είναι η παρέα που θα ’χεις στο ταξίδι.
Πώς;
Ο Ηλίας είχε πει:
«Γράφε πιο απλά. Το τραγούδι θέλει εικόνες, όχι φιλοσοφίες».
Ο Ηλίας οδηγούσε σκουπιδιάρα.
Ήξερε από σκουπίδια.
Ένας φίλος μου, ο Α.
Έβγαζε λεφτά, τα έπαιζε στον τζόγο, του δάνειζα.
Μετά φρίκαρα και έφυγα.
Του στέλνω μήνυμα δυο μήνες μετά, αφού η τσαντίλα μου πέρασε.
«Είμαι οκ αν είσαι κι εσύ».
Μου λέει τον κλέψανε,
σταμάτησε δουλειά και φάρμακα,
μπλέχτηκε σε ιστορίες που δεν βγάζουν άκρη.
Καταλήγει να ζητάει 50 ευρώ. Μετά 10.
Δεν απάντησα.
αργά… γλυκά
Τα γράφω αμοντάριστα.
Ο επιμελητής θέλει να τα κλαδέψει.
Να αναπνεύσουν.
Κι εγώ να ασφυκτιώ.
Όχι.
Όπως τα νιώθω, τα διασώζω.
Κι ας μείνει κραυγή.
Κι ας χαθεί η προσωπική φωνή.
Γράφω γιατί δεν υπάρχει τρόπος να μην γράφω.
Ούτε ένας εναλλακτικός δρόμος.
Μια φλέβα μόνο.
Μια επιλογή.
Προεπιλογή.
Ρε συ,
ακούω κουνούπι να βουίζει Γενάρη μήνα;
Αυτό θέλει το αίμα μου για να ζήσει.
Κι εγώ θέλω να το σκοτώσω
όχι για το τσίμπημα —
για τον θόρυβο.
Το αίμα μου το ρουφάν κι άλλοι
σε μεγαλύτερες ποσότητες.
Η ζωή είναι άδικη.
αργά… γλυκά
Δεν σπαταλώ ενέργεια για το ζην.
Τι θα φάω, τι θα φορέσω, πού θα πάω.
Είναι φάση. Θα κάνει τον κύκλο της.
Τρέφομαι αποκλειστικά με μπανάνες.
Έχω 5–6 ζωές
που τις ζω εν καιρώ
για να μην πλήττω.
Δύο πυλώνες υπάρχουν:
η μουσική
και η Πόπη.
Ορίστε, έβαλα και συναίσθημα να είμαι συμπαθής.
Είμαι και πενηντάρης.
Υποτίθεται πρέπει να δείχνω τέτοιος.
Η ένταση να μειώνεται.
Η επιθυμία να μειώνεται.
Η ποσότητα επίσης.
Λίγο και καλό.
Γκουρμέ.
Αναλογίστηκες ότι η καμπύλη που κατουράς πλέον έχει μειωθεί;
Το ίδιο μειώθηκε και η πίεση εκσφενδονισμού του σπέρματος.
Όλα σου λένε «κούλαρε»
κι εσύ νιώθεις σοφό δεκαπεντάχρονο.
Θέλω τσιγάρο — το ’κοψες.
Θέλω τσίπουρο — το ’κοψες.
Όχι για λόγους υγείας.
Λόγω αρχής.
Γουστάρεις να ’σαι ο καπετάνιος, όχι ο επιβάτης.
Είναι βαρετό να προσπαθείς να είσαι «εντάξει».
Είσαι απλώς ο εαυτός σου,
ακόμα κι αν δεν τον γουστάρεις.
Μερικές φορές έτσι
είσαι πιο εντάξει από τους «εντάξει».
Όχι από τύχη —
αλλά γιατί έχεις τον γαμημένο ρυθμό.
αργά γλυκά, μωρό μου
τώρα βασανίζομαι
αλλά ποιος σου είπε
ότι ήρθες εδώ για να απολαύσεις;
Ευτυχισμένοι είναι μόνο οι αφελείς
κι αυτοί που το παίζουν.
Νά το πάλι.
Ζζζζ.
(παύση)
Αν με τσιμπήσει,
με τόση χημεία που κουβαλάω στο αίμα,
θα δηλητηριαστεί.
αργά
γλυκά
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 2
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
| | f/b-ομαδα-Στο Σκοτάδι Ανθίζει" | | | |
|
Skylight
28-01-2026 @ 03:09 | αν περίμενες αλληλεγγυη απο καλλιτέχνες ζεις σε άλλη πραγματικότητα... ::rock.:: | | Sofitsa
28-01-2026 @ 14:18 | "Είσαι απλά ο εαυτός σου
ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πολλά πράγματα
και δεν σε ενδιαφέρει να είσαι εντάξει"
Νίκο, να συνεχίσεις να 'σαι ο εαυτός σου,
γι' αυτό σε διαβάζουμε (όσοι...)
χωρίς να σχολιάζουμε τις περισσότερες φορές.
Άλλωστε, τι θα πρόσθετε ένα σχόλιο πάνω
σ' αυτά που έχεις να πεις; Τίποτα... ::smile.:: | |  |
Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο
|
|
|
