| |
3-λυκοσκυλο
Σκέφτομαι πως τα 8 λεπτά είναι αρκετά
και τα 8 χρόνια δεν είναι βασανιστικά,
και καταλήγω ότι όλα οδηγούν στο καλό σεξ.
Όχι με το σώμα, μωρό μου.
Οι γυναίκες μου φέρθηκαν καλά. Εγώ πάντα ήμουν το πρόβλημα.
Ίσως ήταν χημεία ή μαθηματικά.
Κάποιες ζητάγαν ασφάλεια,
άλλες δεσμεύσεις,
άλλες ήταν κούφιες, κενές, μια ωραία επιφάνεια.
Αυτά Π.Π. (προ Πόπης).
Το θέμα μου πάντα ήταν με τους φίλους,
τους κολλητούς. Πάντα κάτι στράβωνε.
Μια ζωή. Ας είναι. Συμβαίνουν αυτά.
Απλά, όταν θέλω να μιλήσω σε κάποιον,
δεν έχω κανέναν.
Τότε γράφω.
Μαλακίες.
Αφορμές.
Η αιτία είναι ότι θέλω να γίνω διάσημος, με δόξα, λεφτά
και κούφιες, κενές με ωραία επιφάνεια.
Έχω target group τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού,
υποομάδες τη θλίψη, τον πόνο, την παραφροσύνη —
σαν στυλ, όχι σαν βίωμα πια. Αστέρια είναι που έχουν σβήσει.
Τα έχω ξεπεράσει όλα αυτά τα σκατά, τα έχω νικήσει.
Γι’ αυτό και μπορώ και γράφω.
Κάποιος που τα βιώνει σε ζωντανή μετάδοση
πονάει — δεν γράφει ότι πονάει,
πεθαίνει — δεν γράφει ότι πεθαίνει.
Αυτή είναι μια συνωμοσία της σιωπής από όλους τους γραφιάδες.
Είτε είναι φαντασίας, μυθοπλασίας, είτε ψόφιο δέρμα.
Γι’ αυτό σου λέω χαλαρά με την τέχνη.
Η τέχνη σήμερα είναι στυλ, όχι ουσία.
Δεν είναι απώλεια αλλά πληγωμένος εγωισμός.
Στο σαλόνι παίζει μια βουβή τηλεόραση. Δείχνει ποδόσφαιρο.
Δεν αντέχω να δω πια μπάλα. Κάθε τέταρτο πάω και ενημερώνομαι για το σκορ.
Είμαι στο δωμάτιό μου, μπροστά από το λάπτοπ.
Πίσω μου είναι ένα ημίδιπλο κρεβάτι με ένα μαξιλάρι.
Στα πόδια μου ένα κόκκινο χαλί που, όταν δεν είμαι καλά,
αντί πλέον να παίρνω τους δρόμους,
το φέρνω βόλτα αμέτρητες φορές.
Είναι δύσκολο να είσαι σκατά και να μην κάνεις καταχρήσεις.
Τι να πιεις, γάλα;
Τι να μασήσεις, τσίχλα;
Γαμώ.
0-0 στο ημίχρονο. Δεν έχω εικόνα.
Απλά, αν κρατήσει το μηδέν, ένα γκολ θα το βάλει ο Ολυμπιακός στον Άγιαξ.
Χλιαρό ενδιαφέρον.
Δεν φταίει ο Ολυμπιακός, το ποδόσφαιρο.
Αυτό το χλιαρό είναι για τα πάντα.
Λες να ’ναι το μέτρο των αρχαίων προγόνων μας; Μπα.
Καρικατούρα είναι. Απομίμηση. Φτηνή.
Σου χαλάει το μυαλό, σου νεκρώνει την καρδιά.
Σκέψου το ντους. Σκέψου τώρα την αγάπη. Θλίψη.
Παστέλ χρώματα.
Ο μέσος όρος δεν υπάρχει.
Είναι ένα σύνολο άσχετων μεταξύ τους αριθμών που, αφού γίνουν διάφορες πράξεις, προκύπτει.
Στην ουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα κατασκεύασμα των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί.
Τους ενώνουν, τους ομαδοποιούν για να τους δαμάσουν,
να τους υποτάξουν την ψυχούλα τους.
Τράβηξα στο μπάνιο μια φωτογραφία με γένια δέκα ημερών
(αν είσαι από τους άτυχους που πρέπει να ξυρίζεσαι κάθε μέρα θα με βρίζεις τώρα,
αλλά αδερφέ, ή έχεις λάθος δουλειά ή διαβάζεις το λάθος ποίημα/πεζό).
Ξυρίστηκα και στο ίδιο σημείο, μπροστά από τον καθρέφτη, με την ίδια γωνία,
ξανατράβηξα — ξυρισμένος.
Δεν με αναγνώρισα.
Προτιμώ με γένια, γιατί αφού είμαι άσχημος έτσι κι αλλιώς,
γιατί να βασανίζομαι με το ξυράφι;
Η Πόπη με θέλει ξυρισμένο.
Μου φαίνεται ηλίθιος λόγος για στράβωμα, οπότε…
Βγαίνοντας από το μπάνιο πέρασα από το σαλόνι
και το μάτι μου έπεσε στο γυαλί.
Είδα ένα κουβάρι παίκτες να πανηγυρίζουν.
Γκολ, σκέφτηκα.
Για πρώτη φορά ένιωσα δυνατό συναίσθημα.
Αρχικά ο φόβος του αγνώστου,
μετά ο φόβος καθαυτός μήπως έβαλε γκολ ο αντίπαλος,
και τέλος η ευφορία μόλις είδα ότι το είχε βάλει η ομάδα μου.
Μετά ξανακύλησα στην προηγούμενη κατάσταση της αδιαφορίας μου.
Το τελευταίο διάστημα ακούω ελληνική μουσική γιατί με βοηθάει στο γράψιμο.
Τα πιο απλοϊκά τραγούδια τα έγραψα ακούγοντας λαϊκοσκυλάδικα.
Όσο βελτιωνόμουν στη συγγραφή, άλλαζε και το στυλ μουσικής.
Πέρασα στα ροκ και κατέληξα στα έντεχνα.
Αναρωτιέμαι μερικές φορές δυνατά πώς έγιναν τραγούδια με τόσο άθλιους στίχους.
Ίσως κανείς δεν προσέχει τους στίχους, μόνο τη μουσική.
Άντε το ρεφρέν, αν είναι πιασάρικο.
Πάω να δω το σκορ στο ποδόσφαιρο
και να βάλω στο YouTube τον πέμπτο δίσκο του Παπαζόγλου.
1-1. «Όταν Κινδυνεύεις Παίξε την Πουρούδα».
Φρεσκοξυρισμένος, με καινούριο καφέ στο ποτήρι.
Στις 12+ θα δημοσιεύσω τη 2η συνέχεια του «Πεθαίνοντας στην Αθήνα»,
ενώ αυτή τη στιγμή γράφω την τρίτη,
ενώ θα ανεβάσω σε ζωντανή ροή στο YouTube την πρώτη.
Πώς λέγεται όλο αυτό;
Μανία, όπως λέμε μανιοκατάθλιψη.
Μοναξιά λέγεται.
Να κάνεις για να μην πάθεις.
Ένα μέλος στο σάιτ που δημοσιεύω τη δουλειά μου μού είπε να συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου,
πως με διαβάζει και πως δεν χρειάζεται να σχολιάζει γιατί αυτά που γράφω μιλάνε από μόνα τους.
Αγαπημένη μου, δεν θα αφήσεις σχόλιο για τη δουλειά μου —
θα αφήσεις σχόλιο για μένα προσωπικά.
Θα δηλώσεις παρουσία, αν θες,
γιατί αν η δράση δεν φέρνει αντίδραση δεν αποσυμπιέζεται
και μπορεί να σκάσει,
αν και ξέρω τη μοίρα μου.
Γράφω για λίγους, και αυτοί οι λίγοι δεν έχουν λιγότερες παραξενιές από μένα, οπότε οκ.
Απλά καμιά φορά και οι μοναχικοί λύκοι κατεβαίνουν στα πεδινά για λίγο.
Δεν ξέρω αν ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή ή για λίγη ζεστασιά.
Να ξεφύγουν λίγο από τη μονοτονία του μοναχικού τους βίου.
Ό,τι κι αν είναι, το κάνουν.
Σκέφτομαι τι θα γινόταν αν αντί να νιώθω λύκος ένιωθα σκύλος.
Θα το συνήθιζα μάλλον.
Την εύκολη τροφή, το ζεστό κατάλυμα, το γλυκό χάδι.
Σιγουριά, ασφάλεια.
Τώρα σκέφτομαι κάτι πιο πολύπλοκο.
Τι γίνεται τώρα που είμαι σκύλος αλλά νιώθω λύκος;
Χα. Σύγκρουση. Σπάζεις. Διχάζεσαι.
Σςςςς. Πάρε τη ζιπρέξα σου να μπορέσεις να κοιμηθείς κι απόψε,
πιθανότατα να ξυπνήσεις, να πάρεις τα πρωινά
και να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Κι αν καμιά φορά φτάσει, καλή ώρα, ως εδώ η σκέψη σου, μοιράσου τη.
Τι άλλο σου μένει να κάνεις;
Αν τη μοιραστείς ίσως χάνει λίγο από το βάρος της
κι έτσι μπορείς να την κουβαλήσεις, να την πας παρακεί.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε 2-1.
Λίγα πράγματα. Χλιαρά.
Λυκόσκυλο.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 0
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
