| |
ΑΓΩΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
Μονόλογοι.
Η Αθηνά και ο Γιώργος, δύο νέοι από ένα μικρό χωριό της Ελλάδας,
ήταν αχώριστοι.
Ο πόλεμος του 1940 τους βρήκε να ζουν την χαρά τους,
αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Ο Γιώργος, 25 χρονών, κλήθηκε στο μέτωπο να πολεμήσει για την πατρίδα.
Η Αθηνά, 22 χρονών, έμεινε πίσω,
με την καρδιά της να σπάει από τον πόνο.
"Θα γυρίσω γρήγορα της είπε ο Γιώργος, πριν φύγει.
"Θα νικήσουμε και θα ζήσουμε μαζί".
Η Αθηνά τον περίμενε, με τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα.
Οι μέρες πέρασαν, οι μήνες, και ο πόλεμος μαίνονταν.
Ο Γιώργος έγραφε γράμματα, που έφταναν στην Αθηνά με καθυστέρηση.
"Αγαπημένη μου, είμαι καλά.
Σκέφτομαι εσένα και το σπίτι μας. Θα σε δω ξανά, σύντομα".
Εκείνη διάβαζε τα γράμματα, και η καρδιά της γέμιζε ελπίδα.
Αλλά ο πόλεμος δεν τελείωνε.
Μια μέρα, ο Γιώργος δεν έγραψε.
Η Αθηνά περίμενε, αλλά το γράμμα δεν ήρθε.
Οι μέρες πέρασαν, και κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ο πόλεμος τελείωσε, και οι στρατιώτες γύρισαν όσοι γύρισαν.
Η Αθηνά περίμενε, με την καρδιά της να σπάει.
Και τότε, τον είδε. Ο Γιώργος, με ένα χαμόγελο, την αγκάλιασε.
"Αγαπημένη μου, γύρισα", της είπε.
"Είμαι εδώ, και δεν θα σε αφήσω ξανά".
Η Αθηνά δάκρυσε, και ο Γιώργος την κράτησε σφιχτά.
Ο πόλεμος τους πήρε τέσσερα χρόνια, αλλά η αγάπη τους ήταν δυνατότερη.
Εκείνη και εκείνος, αγκαλιασμένοι, περπατούσαν στο χωριό,
απολαμβάνοντας την ειρήνη που ήρθε μετά τον πόλεμο.
Ο ήλιος έδυε, και τα σπίτια του χωριού ήταν γεμάτα με τα γέλια
των παιδιών και την μυρωδιά του φαγητού.
Ο Γιώργος σταμάτησε, και κοίταξε την Αθηνά στα μάτια.
"Αγαπημένη μου", της είπε, "θέλω να σε ρωτήσω κάτι".
Εκείνη τον κοίταξε περίεργη, και ο Γιώργος συνέχισε.
"Θέλεις να με παντρευτείς?
Να ζήσουμε μαζί, και να ξεχάσουμε τον πόλεμο?"
Η Αθηνά δάκρυσε, και έγνεψε ναι.
Ο Γιώργος την αγκάλιασε, και την φίλησε.
Σε λίγο καιρό παντρεύτηκαν, και έζησαν ευτυχισμένοι.
Ο πόλεμος τους πήρε τέσσερα χρόνο, αλλά η αγάπη τους ήταν αιώνια.
Η Αθηνά και ο Γιώργος, ζούσαν τη ζωή τους, με αγάπη και χαρά.
Εκείνος δούλευε στο χωράφι, και εκείνη φρόντιζε το σπίτι.
Τα χρόνια πέρασαν, και απέκτησαν δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Ο πόλεμος ήταν μια μακρινή ανάμνηση, αλλά η αγάπη τους παρέμεινε δυνατή.
Η Αθηνά και ο Γιώργος, καθόντουσαν στο κατώφλι του σπιτιού τους,
και θυμούνταν τις στιγμές που πέρασαν μαζί.
"Θυμάσαι τον πρώτο μας χορό?", ρώτησε ο Γιώργος, με ένα χαμόγελο.
Η Αθηνά γέλασε.
"Πώς να τον ξεχάσω?"
Ο Γιώργος την αγκάλιασε.
"Είμαι ευτυχισμένος που σε βρήκα, Αθηνά μου".
Η Αθηνά τον φίλησε.
"Εγώ επίσης, Γιώργο μου.
Εγώ επίσης".
Η ιστορία τους ήταν μια ιστορία αγάπης, που ξεπέρασε
τον πόλεμο και τη θλίψη.
Ήταν μια ιστορία που έδειχνε ότι η αγάπη είναι δυνατότερη από οτιδήποτε.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 2
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
