| |
4-Βροχή Εσωτερικού Χώρου
Υπάρχουν αυτοί που είναι μόνοι.
Υπάρχουν κι αυτοί που νιώθουν μόνοι.
Τίποτα άλλο δεν υπάρχει,
Μου πήρε χρόνο να καταλάβω τη διαφορά
από την κατάσταση με το σύμπτωμα.
Δεν συμπονώ τόσο αυτούς που είναι μόνοι τους σε τέσσερις τοίχους.
Είναι σκληρόπετσοι, έχουν αντισώματα αναισθησίας,
έχουν προσαρμοστεί, αφομοιωθεί.
Πονώ για τους άλλους —
τους εξωστρεφείς, τους κοινωνικούς, τους φωτεινούς.
Η μοναξιά τους βρίσκει στον δρόμο, στα γραφεία,
στα μπαρ, σε αγάπες, οικογένειες — παντού.
Είναι ευάλωτοι σαν κάτι βορειοευρωπαίους τουρίστες,
λευκούς σαν γάλα, που έρχονται στην Ελλάδα
και ο ήλιος τους τσουρουφλίζει,
τους κοκκινίζει τη σάρκα, τους γεμίζει εγκαύματα και καρκίνους.
Η μοναξιά… Δεν τη φοβάμαι. Ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον.
Ίσως πλέον, με τα χρόνια, να μη θεωρούμαι μόνος αλλά μοναχικός.
Θα ακουστεί παράδοξο, αλλά τελικά η μοναξιά γίνεται παρέα.
Αυτές είναι κάποιες πρόχειρες σκέψεις.
Αν προσπαθήσω να το δω πρακτικά, να δώσω κίνηση στην εικόνα —
γιατί περί αυτού πρόκειται —
η πιο μοναχική τέτοια εικόνα
είναι να κάνεις έρωτα με κάποια μόνο με το σώμα. Ένα πήδημα.
Το πιο μοναχικό πράγμα στον κόσμο. Δύο παράλληλες ευθείες.
Και δεν συναντιέται αυτό μόνο σε μια ξεπέτα μιας βραδιάς,
μια επιπόλαιη σχέση χωρίς δεσμεύσεις.
Έχει μολύνει δεσμούς, γάμους, τους πάντες, τα πάντα.
Είναι το εύκολο, το ανώδυνο, το βιαστικό.
Σαν να κλέβεις, να δραπετεύεις, να φεύγεις.
Από τι; Από ποιον;
Από την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, ίσως;
Και είναι λυπηρό, ενώ το ξέρεις, να το κάνεις.
Σαν το τσιγάρο. Ξέρεις τι σου κάνει κι εσύ συνεχίζεις και καπνίζεις.
Η μοναξιά ίσως είναι ο μανδύας μιας εγωπάθειας ακραίας,
τόσο που θεοποιείς το εγώ σου, τον εαυτό σου,
και πλέον βλέπεις τους άλλους σαν αντικείμενα.
Παίρνεις χωρίς να δίνεις.
Μην νομίζεις ότι εγώ διαφέρω. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
Απλά έχω ένα βίτσιο να παρατηρώ και να αναλύω.
Αυτό με κάνει ακόμα χειρότερο, πιο αδύναμο, πιο άρρωστο.
Γιατί τι είναι να έχεις τη γνώση και να μην τη χρησιμοποιείς υπέρ σου;
Γράφω. Οκ. Τι ακριβώς;
Την απολογία μου; Την υπερασπιστική μου γραμμή;
Τι σκατά γράφω τόση ώρα;
(Άστο να αιωρείται αναπάντητο — θα φανεί πιο ωραίο και μυστηριώδες.)
Βροχερός ο καιρός σήμερα. Σκοτεινιά.
Αν οι τέσσερις στις πέντε μέρες, μιλώντας για Ελλάδα, έχουν ήλιο,
η βροχή είναι ευπρόσδεκτη.
Ωραία κι η αίσθηση όταν βρέχει να είσαι έξω,
χωρίς ομπρέλα, να βρέχεσαι, να γίνεσαι παπί,
έστω κι από απροσεξία, αμέλεια, κι όχι από επιλογή —
που θα ’ταν το ιδανικό.
Οτιδήποτε σε βγάζει από το κουτί.
Την ασφάλεια. Τη σιγουριά.
Την εκ του ασφαλούς επανάσταση.
Ο πόλεμος, μωρό μου, είναι χαμένος. Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Όμως μπορούμε να κερδίσουμε μερικές μάχες.
Λίγες, σκόρπιες στιγμές ανάτασης, ευφορίας, ολοκλήρωσης.
Τώρα σκέφτομαι τα πλημμυρισμένα σπίτια, τις περιουσίες που χάνονται,
και μου ’ρχεται να σβήσω ό,τι έγραψα.
Έτσι είναι — η χαρά του ενός είναι η λύπη του άλλου.
Η μαγική ισορροπία μέσω των αντιθέσεων.
Ένα ατομικό σύννεφο, παρακαλώ.
Μια προσωπική βροχή, αν είναι δυνατόν,
να βραχεί μόνο η χαζοκεφάλα μου.
Δεν ξέρω, αλλά μάλλον ταιριάζει με το κλίμα.
Η μάνα μου, από τότε που αρρώστησε, κατέπεσε σε λίγο καιρό.
Θα θεωρείται παραπληγική με τη γαμημένη εκφυλιστική πάθησή της.
Απεχθάνεται το φως.
Το ρολό στο δωμάτιό της είναι συνέχεια κλειστό. Συσκότιση.
Στα κλεφτά το ανοίγω λίγο να μπει καθαρός αέρας,
όταν κάθεται λίγο στο σαλόνι ή παλεύει να με βοηθήσει με το μαγείρεμα.
Ε, λοιπόν, σήμερα που δεν έχει ήλιο αλλά μαύρα σύννεφα και βροχή,
μου ζήτησε να της ανοίξω το παντζούρι.
Να «δει λίγο έξω», όπως μου είπε.
Της έκανα τη χάρη.
Αλλά τι σου είναι το ανθρώπινο μυαλό, ε;
Γύρευε τι συνειρμούς κάνει και τι προσθαφαιρέσεις αυτόματα.
Ας είναι.
Δεν ξέρω, αλλά μάλλον δεν ταιριάζει με το κλίμα.
Κοιμήθηκα χθες γύρω στις δύο χωρίς να πάρω το χάπι για τον ύπνο.
Ξύπνησα πεντέμισι. Κουτουλούσα.
Οι δύο καφέδες δεν έκαναν τίποτα.
Σκέφτηκα: θα βοηθήσω τη μάνα μου με την πρωινή της ρουτίνα
και θα την πέσω σε καμμια άκρη ένα δίωρο.
Τελικά κάθομαι και γράφω.
Αν κοιμόμουν, θα είχα περισσότερη διαύγεια.
Αλλά δεν γράφεις κατόπιν παραγγελίας.
«Θα φάω, θα πιω, θα κοιμηθώ, θα γράψω». Δεν πάει έτσι.
Δεν μπορείς να κάνεις ανά πάσα στιγμή σεξ
(εντάξει, ατυχές παράδειγμα, το αποσύρω),
έτσι και με το γράψιμο.
Έτσι γράφω, γιατί αυτό μου βγαίνει.
Αν μου άρεσε το μαγείρεμα, μπορεί να μαγείρευα,
να έφτιαχνα ένα γλυκό, να μαστόρευα.
Δεν νομίζω ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο.
Ο καθένας όπως εκφράζεται.
Βέβαια η διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι
γεμίζουν τον χρόνο τους καταναλώνοντας κι όχι δημιουργώντας.
Αυτό έχει διπλή ανάγνωση.
Συνήθως αυτοί που καταναλώνουν είναι χαρούμενοι,
ενώ οι δημιουργοί σκυθρωποί κι ανικανοποίητοι,
στα όρια της θλίψης.
Βέβαια, αν είσαι λυπημένη, μωρό, και φας μια σοκολάτα
ενώ έχεις την επιλογή να γράψεις στίχους που θα μείνουν,
είναι κάτι όχι τόσο σπουδαίο — αλλά κάτι.
Γιατί πλέον μιλάμε για χρόνο.
Αν θες να νιώσεις καλά τώρα, τρως την κωλοσοκολάτα.
Αν θες να νιώσεις κάτι και αύριο,
πολύ απλά κάνεις κάτι που θα αντέξει στον χρόνο.
Μάλλον είναι στον άνθρωπο. Δεν υπάρχει σωστό–λάθος.
Μάλλον.
Τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν φοράω κάλτσες.
Ξέχασα να τις φορέσω; Αποκλείεται.
Τα πέλματά μου ακουμπούν στα πλακάκια και έχουν παγώσει.
Ε, λοιπόν, μάγκα μου, αυτή η ψύχρα μού δίνει την ώθηση να γράψω.
Φαντάσου δωμάτιο, το κλιματιστικό στο φουλ,
εγώ με ζεστή φόρμα, χοντρό πουλόβερ. Ωραία εικόνα.
Ναι — για να αράξεις και να χαζεύεις από το τζάμι τη βροχή
ή να δουλέψεις από το σπίτι σε προκατ, τυποποιημένο πρότζεκτ
που βγαίνει μόνο του.
Αυτό το χουχουλιάρικο στυλάκι δεν είναι για να γράψεις
για μοναξιά, για ιδιαιτερότητα, για αρρώστια…
Τα παγωμένα πόδια μου, με κάποιο τρόπο μαγικό,
κρατάνε ζεστή την καρδιά μου, το πνεύμα μου, την ψυχή μου,
και συνεχίζω τις μαλακίες μου.
Θα κλείσω τη μουσική, θα ανοίξω το τζάμι
να ακούω τη βροχή να πέφτει στο πλακόστρωτο.
Ξεχάστηκα.
Δεν είναι ειδυλλιακή εικόνα.
Κάποιος φωνάζει την πυροσβεστική
γιατί πλημμύρισε το σπίτι του
και σαπίζουν τα έπιπλα, χαλάνε οι ηλεκτρικές συσκευές.
Σκατά.
Μπορώ αυτή την ατομική μου βροχή, από το ατομικό σύννεφο,
να τη φέρω πάνω από το γραφείο μου;
Βροχή εσωτερικού χώρου, παρακαλώ.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
