| |
Παραισθήσεις
Νομίζω άτι είδα λευκό, στο βάθος του ορίζοντα να χάνεται.
Ατίθαση η σκέψη μου, στα ονειρικά ταξίδια της γοργή, δεν πιάνεται.
Νομίζω χέρι ένοιωσα, μες τα μαλλιά μου τα σγουρά να τ' αναδεύει.
Της μάνας μου ήταν η ψυχή, που κάθε μέρα έρχεται και με χα'ι'δεύει.
Αλήθεια κάτι είδα σαν φως, πάνω μου που έσταξε.
Παραίσθηση ήταν του νου, σε σένα που έτρεξε.
Σε ήλιους μέσα και λουλούδια ταξιδεύω, πρωτομαγιά πως ξημερώνει αισθάνομαι,
τη μέρα που σ' αντάμωσα θυμάμαι, στ' απόκρυφα της ευτυχίας χάνομαι.
Κι' όπως ανέμελα πλανιέμαι στον παράδεισο,
μακριά απ' της λογικής το γκρίζο κτήριο,
ξεχνώ του κόσμου όλα τα δεινά
κι' αισθάνομαι ότι λύνω το μυστήριο.
|
 | | | | | | | | Στατιστικά στοιχεία | | | | | Σχόλια: 1
Στα αγαπημένα: 0
| | | | | | | |
|
