Είδα εχθές
Να σκαρφαλώνει απ’ το μπαλκόνι
Μια αναστάτωση που ονόμασα σκιά
Κι ένα φεγγάρι
Που λιγόστεψαν οι χρόνοι
Ν’ αλλάζει βήματα
Να ψάχνει για στεριά
Είδα την μάνα μου
Να στρώνει στο σαλόνι
Το φαγητό μου με αγάπη και ψυχή
Και τον Πατέρα μου
Στον ουρανό ν’ απλώνει
Αστέρια ελεύθερα μ’ αγγέλων μουσική
Σκόνη
Αυτό που μας ενώνει
Κι ας είμαστε πια μόνοι
Κι ας έχουμε ενοχές
Σκόνη
Οι πιο καλοί μας πόνοι
Αγάπη που λυτρώνει
Κι οι σκέψεις μας μισές
Είδα εχθές
Να ξεγλιστράει ένα δάκρυ
Σε μια εικόνα
Που καιγόταν στη φωτιά
Και τα σπασμένα τα κομμάτια του αιώνα
Έγινα πύλες που φωλιάζει η καρδιά
