Το πλοίο φεύγει και κουβεντιάζω
με κάποιον ναύτη στην κουπαστή
μου λέει με πόνο για μια γυναίκα
που όρκο του ‘κανε πως θα `μενε πιστή

Και συλλογιέμαι με την σειρά μου
μήπως του φύγει ένα πρωί
φτερό στον άνεμο είναι η γυναίκα
φτερό στον άνεμο μες τη ζωή

Του είχε τάξει χρυσά παλάτια
όταν το έπνιγε στα χάδια στα φιλιά
μα η γυναίκα ίδια είναι ίδια πάντα
απ’ τα χρόνια τα παλιά

Και συλλογιέμαι με την σειρά μου
μήπως του φύγει ένα πρωί
φτερό στον άνεμο είναι η γυναίκα
φτερό στον άνεμο μες τη ζωή