2 — Ο καφές που απλώς υπάρχει

Δημιουργός: tabasco0, Νίκος

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Όταν είμαι καλά δεν μπορώ να γράψω.
Όταν είμαι σκατά, επίσης.

Υπάρχει, αν υπάρχει, μια απόκλιση συγχρονισμού
στο ανοιγοκλείσιμο του βλεφάρου,
πριν πάει κάτω, πριν ανέβει πάνω.
Αυτό το νανοδευτερόλεπτο θα φωτογράφιζα,
αν ήμουν φωτογράφος.

Δεν είμαι.
Γραφιάς είμαι.
Το διασώζω με τις λέξεις, όπως μπορώ.
Να φτάσω όπου μπορώ
με όποιες δυνάμεις έχω.
Ο λογαριασμός ας γίνει μετά.

Σαν τα δείγματα αίματος των αθλητών
που τα φυλάνε για να τους πιάσουν ντοπέ
όταν η επιστήμη βελτιωθεί.
Γύρευε τι θα δουν στο δικό μου.

Γι’ αυτό προσέχω πού αφήνω πράγματα.
Συγκοινωνούντα δοχεία.
Το ίδιο με το μελάνι της πένας μου.
Αυτά που διαβάζετε
δεν είναι δράση —
είναι αντίδραση.
Σε κάτι. Σε κάποιον. Σε ένα σύστημα.

Στην τέχνη το «αντί» έχει κοντά ποδάρια.

Έτσι που λες, ο Τζιμάκος ήταν άτυχος.
Έγραφε στίχους που δεν χωρούσαν
στην ίδια του τη μουσική.

Κι εγώ τώρα εκ των υστέρων
ψάχνω γέφυρα ανάμεσα στον Πάνουση
και τη μάνα μου,
να δικαιολογήσω κάπως
την αναρχία που κουβαλάω στο κεφάλι.

Και κάπου εκεί προσγειώνομαι:

Πού κατάντησα, ρε πούστη μου,
να απλώνω τις κιλότες της μάνας μου στο σύρμα;
Τι ποιητής είμαι;
Πάει το ίματζ μου.

Η μάνα μου δεν κινεί το ένα χέρι και το ένα πόδι της.
Εκεί που δεν μπορούσα καλά καλά να φροντίσω εμένα,
βρέθηκα να τη φροντίζω εγώ.
Δεν μου πάει ψυχή να τη βάλω σε ίδρυμα.
Μερικές φορές σκέφτομαι
μήπως χωθώ εγώ σε ένα.
Εκείνη θα έχει μια αποκλειστική κι όλα καλά.

Η ζωή δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι η λύση του.
Πάντα θα υπάρχει κάτι να λυθεί.
Αλλιώς συγχαρητήρια — μόλις πέθανες.

Δεν είναι τρέλα, πίστεψέ με.
Δεν είναι ούτε τεμπελιά.
Είναι αυτό το πράγμα που σε κάνει
να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις
και να μην το κάνεις.

Αν ήξερα πώς λέγεται,
θα το είχα διορθώσει.

Κι άσε τους άλλους να μιλάνε για ικανότητες.
Τυχαίνει να έχεις.
Ικανότητα να αλλάζεις μια καμένη λάμπα.
Ικανότητα να επιβιώνεις στα σκοτάδια.
Διαλέγεις και παίρνεις.

Αυτό που δεν σου λένε για την εξυπνάδα
είναι πως συχνά σε αφήνει μόνο.
Κι αν δεν σε αφήσει μόνο,
σε αφήνει μισό.
Οι μαρίδες τουλάχιστον τηγανίζονται παρέα.

Πάω να φτιάξω δεύτερο καφέ
και λέω δεν θα σκέφτομαι τίποτα.
Θα επαναλαμβάνω μια φράση στο κεφάλι μου:
Μάθε κολύμπι ή μάθε να πνίγεσαι.

Μπούρδες.
Όλη την ώρα σκεφτόμουν πώς να σας εντυπωσιάσω
με την ιδιοφυή μπαχαλομπουρδολογία μου
και τελικά κατέπληξα μόνο εμένα.

Επειδή έχουμε συνείδηση
νομίζουμε ότι όλα γυρνάνε γύρω μας,
ενώ στην πραγματικότητα
εμείς στριφογυρίζουμε γύρω από τους άλλους —
μια ασήμαντη μονάδα στο σύνολο.
Και ταυτόχρονα απαραίτητη.
Σαν κομμάτι παζλ που μόνο όταν λείψει φαίνεται.

Η Πόπη δεν μπορεί να φάει τίποτα
εκτός από χαμομήλι και φρυγανιές.
Έχει χάσει κιλά, κάνει εξετάσεις, περιμένει.
Άντε ζήσε έτσι και πες μου μετά
τι είναι τέχνη και τι ζωή.

Υπάρχει η τέχνη που καλωπίζει τη ζωή
κι άλλη που απλώς τη δείχνει.
Εγώ μάλλον στη δεύτερη βάρδια δουλεύω.

Πόσο θα αντέξει η καρδιά μου
με χάπια για χοληστερίνη, ζάχαρο, ουρικό οξύ;
Δεν ξέρω.
Γι’ αυτό γράφω σχεδόν κάθε μέρα.
Και γιατί έχω χρόνο.
Έχω χρόνο γιατί δεν δουλεύω.
Δεν δουλεύω γιατί κάποτε μέτρησα τις ανάγκες μου
και τρόμαξα λιγότερο απ’ όσο νόμιζα.

Με ενδιαφέρει να τα έχω καλά με τον εαυτό μου.
Μόνο που ο εαυτός μου αλλάζει κόμματα
πιο συχνά απ’ ό,τι γνώμη.

Έχω πιει μια τζούρα καφέ τόση ώρα.
Άρα δεν τον ήθελα για να τον πιω.
Τον ήθελα να υπάρχει.
Να μη λείπει.

Όπως όλα, τελικά.

Δημοσίευση στο stixoi.info: 29-01-2026