Το Άρωμα

Δημιουργός: sorrowman

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σε ξαναδώ και να μην λιώσω… Αν καταφέρω να σταθώ στα πόδια μου… Αν θα αντέξω να κοιτάξω μέσα στα μάτια σου την άκρη της ψυχής σου… Δεν ξέρω… Κι αν όπως πλησιάζεις σε προλάβει το άρωμά σου και με αγκαλιάσει πρώτο…; Απίστευτο το άρωμά σου… Σαν αναισθητικό… Με παραλύει… Κι αν όπως με πλησιάζεις μου μιλήσεις; Αν δω τα χείλη σου να κινούνται, αργά (πάντα αυτές οι στιγμές είναι αργές) αρθρώνοντας λέξεις; Τι θα κάνω; Δε θα μπορώ να σε ακούσω… Όλες οι φλέβες του κορμιού μου θα είναι μαζεμένες στα αυτιά μου, να σ’ ακούσουν κι αυτές, μα θα έχουν τον ρυθμό της καρδιάς μου που θα χτυπά ανεξέλεγχτα, έντονα… Μα δεν ξέρω αν θα μπορώ να απαντήσω… Αν τα νεύρα του εγκεφάλου μου θα σταματήσουν να σε κοιτάζουν αμήχανα, κι αυτά, και μπορέσουν να στείλουν τις σωστές εντολές στο στόμα μου… Και οι πνεύμονες μου; Θα φιλοτιμηθούν να σπρώξουν λίγο αέρα για να βγει φωνή ή ακόμα θα συλλέγουν με μανία το άρωμά σου στα σπλάχνα τους; Δεν ξέρω…
Μα όταν θα σε ξαναδώ ξέρω πως θα βρέχει… Και θα περιμένω πολύ πριν έρθεις… Πάνω κάτω στο ίδιο σημείο, τα τσιγάρα μαζεμένα θα καίγονται, κι αυτά, περιτριγυρισμένα στον καπνό τους. Θα κάνουν χώρο μόνο για να πάρει τη θέση τους η αύρα σου… Σαν καπνός… Θα με τυλίξει και θα μου θολώσει όλον τον υπόλοιπο κόσμο… Σαν να μην υπάρχει…
Όταν θα’ ρθεις θα σου απλώσω μόνο το χέρι μου… Αυτό θα μπορώ να το κάνω… Θα το απλώσω σαν τον ζητιάνο… Όμως δεν θα είμαι ζητιάνος… Δεν θα ζητιανέψω τίποτα… Θα στο απλώσω για να το κρατήσεις και να με ακολουθήσεις στους πλανήτες που ακόμα περιμένουν… Να πετάξουμε εκεί… Το άρωμα σου είναι μαγικό…
Οι πλανήτες περιμένουν…
Αν ποτέ ξανασυναντηθούμε μη μου μιλήσεις… Μη με κοιτάξεις… Μόνο φίλησε με… Κράτησε το απλωμένο μου χέρι… Και άσε το άρωμά σου να μας μεταφέρει στους πλανήτες…
Εκεί που σμιλεύθηκε ο Παράδεισος…

Δημοσίευση στο stixoi.info: 11-01-2007