Στο φως της φλόγας

Δημιουργός: Θεοδώρα Μονεμβασίτη , Θεοδώρα Μονεμβασίτη

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

[I]Κατακραυγή που έσβησε μπροστά στο φως της φλόγας
έκλαιγε η κόρη σιωπηλή, την έδερνε ο αιώνας.

Ποια αστραπή ακούστηκε μες το παλιό λιμάνι;
Ζύγωσε η νύχτα βιαστική κοντά της ν’ ανασάνει.
Φύγε Νυχτιά πιο μακριά, στη σκέψη μου είσαι πάνω
είναι βαριά η χειμωνιά τη φλόγα μου ανάβω.

Στιγμές τα δάκρυα που καιν, στάζουνε μες την ώρα
το βλέμμα μας δεν άγγιξε τα ουράνια τα δώρα.
Όσα δε γνώρισε ο νους μες του Χριστού σενδόνα
της αποκάλυψης σχισμή
την άνοιξε η αστραπή, την έκρυψε η μπόρα.

Πώς δώσαμε τόσα πολλά.. πες κάτι και προχώρα
είμαι εγώ δίπλα σου κρατώ σπαθί και μια ανεμώνα.
Μια ανεμώνα αιθερική τη βρήκα στην καρδιά μου
του πόθου στέρευε η ντροπή στα πιο αγνά φιλιά μου.
Το μυστικό τραγούδι μας μου το μαθε η αγάπη
καθώς μετέλαβα το φως απ’ την κρυμμένη λάμψη.

Ποιος θα μου πει την προσευχή που γύρισε στ’ αστέρια;
Ποιος θα μου κλέψει την σιωπή.. την κλείνω μες τα χέρια.
Φύγε Χειμώνα είμαι εγώ του Δία η νόθα κόρη
είναι η Δανάη η μάνα μου που με γεννά ακόμη.

Απρόσμενα θυμήθηκα την πρώτη εντολή μου
κι ύστερα άρχισα να ζω μέσα στη φυλακή μου.
Απ' των λαθών μου τις στιγμές αγκάθινο στεφάνι
απ’ της σιωπής πικρές στιγμές το δάφνινο στεφάνι

ψαράδες άναβαν μακριά τη νύχτα πυροφάνι.[/I]



Δημοσίευση στο stixoi.info: 07-11-2007