Ο θάνατος του μονάχου

Δημιουργός: Ανδρέας Ανδρέου

Στους μόνους...

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

Στο παλιό μοναστήρι
με τις πέτρες και τα κυπαρίσσια
πέθανε ένας μοναχός.
Μ' ένα ξεκούμπωτο λουλούδι
κι ένα ξετσίπωτο σπαθί
πήγα να δω αν όπως λεν
οι μοναχοί χαμογελούν όταν πεθαίνουν
γιατί νιώθω κι εγώ μονάχος
και ζω διαδοχικά τις μέρες μου
στο κελί του γήινου νόμου
που δεν ακούει τα γούστα μου
και κάνει ό,τι θέλει εκείνος.
Υποσχέθηκα στη μέρα που θα ΄ρθει
πως δε θα κλάψω ξανά
γιατί όταν πέφτει το δάκρυ χάμω
φυτρώνουν σίδερα που με τρυπάνε.
Όμως, δεν έχω ούτε οργή,
όταν είσαι μοναχός ή μονάχος
τα αποθέματα της χάνονται
αφήνοντας πίσω ένα χαμόγελο
που το βλέπουν την ώρα που πεθαίνεις.


Αστυάνακτας.

Δημοσίευση στο stixoi.info: 05-03-2005