And love will call out again

Δεν υπάρχει ομορφιά
παρά μόνο στο βλέμμα
που τη φρίκη κοιτάει
κι όμως αντέχει.

Κάποτε θα ’ρθει η στιγμή
που όλα θα πάρουν ένα νόημα βαθύ.
Θα σου θυμίζουν οι ουρανοί άγνωστες πτήσεις.
Κι η θάλασσα η παντοτινή
τρεμούλιασμα νωχελικό
στον πιο αθώο σου εαυτό.
Και οι σταθμοί παλιές, καλές αναχωρήσεις.

Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
στον κόρφο της γλυκά να ’ρθεις
να ξαποστάσεις,
να ιστορήσεις μια ζωή
βγάζοντας στεναγμό βαθύ
και στην ποδιά της να τινάξεις
σαν λείψανα αγίων μαρτυρικά
όλες σου τις θλίψεις.

Δεν υπάρχει ομορφιά
παρά μόνο στο βλέμμα
που τη φρίκη κοιτάει
κι όμως αντέχει.


Sometime there will be a moment
when everything will have a deep meaning
the skies will remind you of unknown flights
and the eternal sea
a leisurely shiver
in your most innocent self
and the stations good old departures.
And love will call out to you again
to come softly in its bosom
and rest
to tell tales about a lifetime
sighing deeply
and to throw at its lap
like holy remnants
all of your sorrows

There is nowhere beauty
but in the eye
that looks at the horrors
and endures.

Angua © 25.03.2009

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info