The song with the blue hue | ||
Κάτι αρρωσταίνει μέσα μου – κάτι αρρωσταίνει Θεό κρατάω στα χέρια μου – αργοπεθαίνει Τα ποιήματα που σώπασαν – δίπλα μου μένουν Οι μοναξιές που τρόμαξα – δε με πιστεύουν Και εσύ γελάς Όνειρα που δεν πρόλαβα – με κυνηγάνε Παλιούς καιρούς που αγαπώ – δε μου μιλάνε Δεν ξέρω πως να σε μισώ – για να σε φιλήσω Τραγούδι που ‘χεις χρώμα μπλε – να σ’ αγαπήσω Και εσύ γελάς Το δρόμο που δεν περπατά – πρέπει να πάρεις Λόγια του γέρου μην ακούς – μα μην τα ξεχάσεις Φωλιά γεμάτη από ψυχές – που με τρομάζουν Φοράνε μαύρο νυφικό – και αγάπη στάζουν Και εσύ γελάς | ![]() | Something inside me rots - something rots. I’m holding a god in my hands - he’s slowly dying. Poems that fell silent remain beside me. The loneliness that I scared away doesn’t believe me. And you laugh. Dreams I was too late for chase me. Old times I hold dear won’t speak to me. I don’t know how to hate you so that I can kiss you. Song with the blue hue,so that I can love you. And you laugh. The unwalkable path you must choose. Don’t follow the old man’s words, but don’t forget them. A nest full of souls that scare me. They’re wearing a black wedding dress and dripping love. And you laugh. |
mono gymno, Νεκτάριος Θεοδώρου © 27.11.2010 |
Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info