So many wasted songs | ||
Κοίτα και πες μου... την αλήθεια που ζεις, για μια φορά. Για μια ζωή, πεταμένη στην άκρη κι αυτή. Κάθε φορά, που κοιτάς το φεγγάρι..., κι αυτό... Κι αυτό δε φεύγει αλλά μένει εκεί. Τόσες στιγμές που γεννιούνται, ξανά και ξανά. Στα ίδια λάθη τριγυρνάς και μου λες πως εδώ. Τελειώνει η αγάπη που ζητούσες, που ζητούσα κι εγώ. Τελειώνει η αγάπη που ρωτούσε για εμάς. Τόσα τραγούδια πεταμένα κι εσύ να μη μιλάς, μόνο κοιτάς που ζωντανεύουν οι πληγές. Κι εγώ που θέλω να σου δώσω λίγη αγάπη και λες, εδώ τελειώνει κι αυτή. Εδώ τελειώνει για εμάς. Τελειώνει κι αυτή. Εδώ τελειώνει για εμάς. | ![]() | Look and tell me the truth you’re living for once. About a life also thrown aside. Every time you stare at the moon and it doesn’t leave but remains there. So many moments born again and again. You come back to the same mistakes and you tell me that here. Love ends. It ends, the love you begged me for, the love I begged you for. It ends, the love that asked about us. So many wasted songs and you don’t speak, you only stare as wounds come to life. And I only want to give some love. And you say. Here it also ends. Here it ends for us. Here it also ends. Here it ends for us. |
mono gymno, Νεκτάριος Θεοδώρου © 27.11.2010 |
Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info