Hoe klein is toch de mens | ||
Πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος κι ο πόνος τι μεγάλος πόσο είναι ο κόσμος έρημος σαν δε σε νιώθει ο άλλος. Πόρτα κλειστή με σιδεριά διπλά μανταλωμένη Βρύση χωρίς σταλιά νερό βρύση μαρμαρωμένη Ελα πάλι, και δώσε μου το χέρι μια γωνιά, να μπω να ζεσταθώ Στάλα βροχής ο άνθρωπος στέρνα γεμάτη ο πόνος δρόμος ο κόσμος έρημος κάθε διαβάτης μόνος. Φύλακες με νεκρή ματιά παράδεισος χαμένος κήπος που γίνηκε όνειρο κήπος παραμυθένιος. | ![]() | Hoe klein is toch de mens en hoe groot de pijn hoe desolaat de wereld alsof de ander je niet merkt. Met ijzer is de poort gepantserd dubbel vergrendeld en op slot Geen druppel water uit de kraan 't fonteintje is versteend Kom terug, reik me je hand, ik zoek een hoekje binnen om me te warmen Een regendruppel is de mens een volle watertank de pijn de wereld een desolate straat wie passeert loopt er alleen. Bewakers met een dode blik 't verloren paradijs tuin die een illusie werd onwezenlijke tuin. |
renehaentjens © 31.07.2014 |
Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info