Aunque se hayan extinguido como una sombra

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που `ζησα ζωή!


Aunque mis sueños se hayan extinguido como una sombra
aunque haya perdido para siempre la alegría
aunque vomite entre las inmundicias de la calle
cual pajarillo alirroto

aunque se haya marchitado antes de abrirse
la flor del jardín de mi corazón
la canción libre que idee
aunque supiera que nunca se cantaría

Aunque haya enterrado mi propia vida
profundamente en la pena que peno
qué límpida revulsión sufre mi alma
cada vez que miro al ancho cielo.

La mar al acercarse inmensa
a humedecer la arena de mañana
me sigue hablando de cierto litoral conocido
de cierta vida que viví.

Avellinou © 21.05.2015

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info