Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
124995 Τραγούδια, 264824 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Της λίκνας το σκοτάδι      
 
Στίχοι:  
Μαρία Χατζηαυξέντη
Μουσική:  
Σταύρος Σιόλας


Μια πόρτα ξύλινη άνοιξα, παλιά εφημερίδα,
1900 έγραφε, Γενάρης θα ‘ταν μήνας,
κι εκεί στο πρωτοσέλιδο, μια λέξη, μια τελεία,
μια ιστορία άγνωστη και μια φωτογραφία.

Βάλε φεγγάρι μου να πιω,
στον χάρτη της θυσίας,
αψίνθιο να ‘ναι το νερό,
προτού το δοκιμάσω.
Μόλις στα χείλη το γευτώ,
εσένα θα ξεχάσω,
δεν έχω άλλη επιλογή,
και θα φωνάξω πάσο.

Ένα άγαλμα φοβότανε της λίκνας το σκοτάδι,
στο χέρι του καθότανε της νύχτας το φεγγάρι.
Μια πεταλούδα έδειξε, της πέτρας το σημάδι,
και είμαι το τώρα στο Δαφνί, τρελός πρωί και βράδυ.

Θυμάμαι εκείνο το σχοινί, το άσπρο το κλεμμένο,
το Σάββατο, την Κυριακή, το είχα πια λυμένο.
Μες στα κρικέλια της αυγής, ήτανε κρεμασμένο,
τα χέρια μου το λέρωσαν με δάκρυα και αίμα,
όταν σφιχτά το κράτησαν, μακριά από μια σφαίρα,
κι έμεινε η κούνια θεατής, με χαλασμένα φρένα.

Βάλε φεγγάρι μου να πιω,
στον χάρτη της θυσίας,
αψίνθιο να ‘ναι το νερό,
προτού το δοκιμάσω.
Μόλις στα χείλη το γευτώ,
εσένα θα ξεχάσω,
δεν έχω άλλη επιλογή,
και θα φωνάξω πάσο.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 442
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   pikis @ 10-09-2020


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο