Δεν πρόκειται για τίποτα, στον κόσμο να σ’ αλλάξω,
Κι άλλη γυναίκα πονηρά, ποτέ μου να κοιτάξω.
Κι αν των ματιών σου η οργή, ζητά για να με κάψει,
Πόσες για μένανε φορές, τάχα δεν έχουν κλάψει.

Αφού μες στην παλάμη σου, η μοίρα μου γραμμένη,
Και στην καρδιά μου η μικρή, καρδιά σου γεννημένη.

Δεν πρόκειται τον όρκο μου, εγώ να τον πατήσω,
Ούτε τον λόγο μου ποτέ, να τόνε πάρω πίσω.
Κι αν απ’ τα χείλια σου πικρά, τα λόγια σου κυλήσαν,
Μήπως αμέτρητες φορές, δε με γλυκοφιλήσαν.

Αφού μες στην παλάμη σου, η μοίρα μου γραμμένη,
Και στην καρδιά μου η μικρή, καρδιά σου γεννημένη.