Έφτασα στ’ άσπρο τ’ ουρανού αρχόντισσα του δειλινού,
Να βρω τον πύργο που κρατάς τ’ όνειρο σκλαβωμένο.
Πήρα τ’ αθάνατο νερό κι ένα ολόχρυσο φτερό,
Το ‘ να σε κάνει αετό και τ’ άλλο αντρειωμένο.

Τώρα πανίσχυρος θα ‘ρθω τ’ ‘όνειρο ν’ αναστήσω,
Αρχόντισσα του δειλινού, πάλι θα σ’ αποχτήσω.
Στον ήλιο θ’ ανοίξουμε φτερά προτού μας πάρει η ώρα,
Θα ‘σαι στη ρούσα ξαστεριά πριγκίπισσα μου τώρα.

Μου ‘κλεψες κάποτε το νου αρχόντισσα του δειλινού,
Μέσα στα στήθια σου ψυχρά έκλεισες τ ‘όνειρό μου.
Πήρα τον όρκο να σε βρω, να γίνω αετός για να μπορώ,
Όλο τον κόσμο να γυρνώ, με σένα στο πλευρό μου.

Τώρα πανίσχυρος θα ‘ρθω τ’ ‘όνειρο ν’ αναστήσω,
Αρχόντισσα του δειλινού, πάλι θα σ’ αποχτήσω.
Στον ήλιο θ’ ανοίξουμε φτερά προτού μας πάρει η ώρα,
Θα ‘σαι στη ρούσα ξαστεριά πριγκίπισσα μου τώρα.