Μια νύχτα δίχως όνειρα κι αυγή χωρίς ελπίδα,
Στο χάραμα το βροχερό, μονάχος ταξιδεύω.
Τα φώτα στέλνουν άγρυπνα, μια κουρασμένη ελπίδα,
Κι εγώ πάνω στην άσφαλτο, το χρόνο παγιδεύω.

Χρόνε ρυτιδομάστορα των γηρατειών τεχνίτη,
Πες μου που κρύβεις τις χαρές, σαν αφαιρείς την νιότη;
Να πάρω φλόγα στην καρδιά, στα μάτια το μαγνήτη,
Να ξαναζήσω της ζωής, την Άνοιξη την πρώτη.

Ημέρα δίχως σκίρτημα, χωρίς παλμό και χρώμα,
Κι ο ήλιος μου, στον ουρανό, δεν βρίσκει μεσημέρι.
Η Δύση σέρνει τ’ άρμα της, στο νοτισμένο χώμα,
Κι εγώ μένω αμίλητος, (στης μοίρας μου το χέρι.

Χρόνε ρυτιδομάστορα των γηρατειών τεχνίτη,
Πες μου που κρύβεις τις χαρές, σαν αφαιρείς την νιότη;
Να πάρω φλόγα στην καρδιά, στα μάτια το μαγνήτη,
Να ξαναζήσω της ζωής, την Άνοιξη την πρώτη.