Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
132355 Τραγούδια, 270138 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Το δέντρο που ήθελε να πετάξει
 Ενα μικρό παραμυθάκι που θα χαιρόμουν πολύ αν μπορούσε να κάνει τα μικρά παιδιά να περάσουν όμορφα και να δείξει σε μας τους μεγάλους πως μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά μας να γίνουν αυτο που μπορούν και το καλύτερο που είναι.
 
Μια φορά κι ένα καιρό, σ’ ένα κήπο μακρινό,
ζούσε ένα μικρό δεντράκι, που ‘χε ένα όνειρο τρελό:
«Θέλω τόσο να πετάξω, στον ουρανό ψηλά να φτάσω,
μα οι ρίζες που φορώ με κρατούν γερά εδώ».

Έρχεται τότε ένα πουλάκι και λέει στο μικρό δεντράκι:
«Φίλε μου, μην στεναχωριέσαι πια!
Πούπουλα σωρό θα κολλήσω στα κλαδιά
κι όταν ο άνεμος φυσήξει θα σε πάρει μακριά!»
Μα ο άνεμος τα πήρε τα πούπουλα τα απαλά
και το δέντρο μας δεν πήγε ούτε βήμα μακριά.

Έρχεται το συννεφάκι και λέει τότε στο δεντράκι:
«Φίλε μου τη λύση εγώ έχω για σένα!
Τα χέρια μου θα ανοίξω και γύρω σου θα τυλιχτώ.
Και αγκαλιασμένοι έτσι σφιχτά θα πετάξουμε ψηλά.»
Φύσηξε - ξεφύσηξε το συννεφάκι δυνατά
μα το δέντρο μας δεν πήγε ούτε βήμα μακριά.

Η βροχή έρχεται τότε και λέει στο δέντρο μυστικά:
«Τις στάλες μου για σένα θα ενώσω
μία-μία σε σχοινί γερό
και έτσι ψηλά θα σε τραβήξω μέχρι να πιάσεις ουρανό.»
Τράβηξε η βροχή αριστερά, τράβηξε και δεξιά
μα το δέντρο μας δεν πήγε ούτε βήμα μακριά.

Έκλαψε τότε το μικρό δεντράκι και έλεγε με παράπονο πικρό:
«Θέλω κι εγώ στα αστέρια μια ευχή να αφήσω
και στο γαλάζιο ουρανό να κολυμπήσω.
Τα σύννεφα να κάνω μαξιλάρι
και με αερόστατο να πάω στο φεγγάρι.
Με τους χαρταετούς θέλω να παραβγώ
και με την αστραπή να παίξουμε κρυφτό»

Σκύβει τότε η μαμά και του λέει γλυκά-γλυκά:
«Μικρό αγαπημένο μου δεντράκι,
αν θες στ’ αλήθεια να πετάξεις,
στους ώμους δεν χρειάζεσαι φτερά,
μα τα όνειρα σου να έχεις συντροφιά.
Ρίζες βαθιές στην αγάπη να απλώνεις
και με της φαντασίας το νερό να μεγαλώνεις.
Και με τα γερά σου τα κλαδιά, μέχρι τον ουρανό ψηλά,
έτσι τα σύννεφα θα γαργαλήσεις
και του Ήλιου τις αχτίδες θα φιλήσεις.
Η αστραπή τα μυστικά της θα σου πεί
κι ο άνεμος στις φυλλωσιές σου θα κρυφτεί.
Με ασήμι από το φεγγάρι θα λουστείς
και μ’ αστερόσκονη στα φύλλα σου θα κοιμηθείς.»

Έγειρε τότε χαρούμενο το μικρό δεντράκι για φιλιά
στης μαμάς την αγκαλιά
και δεν ζήλεψε ξανά
τα πουλιά που έχουν φτερά.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 3
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Παραμύθια
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Καὶ μεῖς πόσο τάχα γνωρίσαμε; Κι ὅμως τὸ νοσταλγοῦμε αὐτὸ τὸ διόλου...
 
CHRISTOS P
12-05-2010 @ 11:54
Τί υπέροχο !... Πραγματικά το ρούφηξα ! !.. ::up.:: ::up.::
Θα ήθελα και άλλα ! (να πώ καλώς ήλθες ?)
genikos
12-05-2010 @ 12:39
Καλωσόρισες! τα όνειρα σου να έχεις συντροφιά... και με της φαντασίας το νερό να μεγαλώνεις... πολύ όμορφο το παραμύθι... και όχι μόνο για μικρά παιδιά :)
Stichanemi
12-05-2010 @ 22:32
Παιδιά, καλώς σας βρήκα και σας ευχαριστώ για τα ενθαρρυντικά σας σχόλια!!! Να είμαστε όλοι καλά κια να τα λέμε... ::blush.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο