Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121609 Τραγούδια, 258662 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Μοίρα, Αγάπη, Ρίγος, Ίαση, Αποχή
 
Ι
Μοίρα, Αγάπη, Ρίγος, Ίαση, Αποχή,
Έξω ο δρόμος ψιθυρίζει το όνομά σου.
Κι εγώ γυρεύω μυστικά μηνύματά σου,
Πάνω στο τζάμι που χορεύει η βροχή.

Μα πάει καιρός που έχω πάψει να θυμάμαι,
Πρόσωπα, δέρματα, πληγές και παρελθόν.
Μόνο αντιγράφω σκόρπιες λέξεις με καρμπόν,
Και τις διαβάζω στο κρεβάτι, να κοιμάμαι.

Γι' αυτό δεν θέλω να γυρίσεις να με βρεις.
Τώρα ποιο άρωμα, ποια χείλη, ποιες εικόνες,
Να αναστηθούν απ' της ζωής το μαυσωλείο;

Θεοί, γεμίστε τα ποτήρια Κυκεώνες,
Στων παραισθήσεων να ανεβώ το πλοίο,
Σε αναπαράσταση Ελευσίνιας γιορτής.

ΙΙ
Δεν είναι η αγάπη του θανάτου, μην πλανάσαι,
Είναι που πάντοτε συνήθιζα να φεύγω.
Ψάχνοντας βράχους με μια τσακισμένη λέμβο,
Στα θολωμένα τα νερά που αντανακλάσαι.

Κι εσύ λυπάσαι τις νυχτιές και νοσταλγείς,
Καθώς κρυμμένη στο μονό σου το σεντόνι,
Παρατηρείς την λογική να απομονώνει,
Τις ιστορίες που τολμάς να αφηγηθείς.

Όμως θα ήθελα να είμαι ειλικρινής.
Για χάρη (πες) του παρελθόντος που μας δένει,
Και των ματιών σου, που ζηλεύουν τα παιδιά.

Μπροστά μου βρέθηκε θάλασσα μανιασμένη,
Κι όταν συνάντησα παρήγορη στεριά,
Ήταν του τόπου που δεν γύρισε κανείς.

ΙΙΙ
Αν τύχει άνθρωπο εδώ να συναντήσεις,
Θα συνεχίσει να κοιμάται μακαρίως.
Ούτε τα μάτια του θ' ανοίξει αιφνιδίως,
Ούτε ποτέ θα σου προσφέρει απαντήσεις.

Γιατί είναι η αλήθεια του ονειρεμένες πτήσεις,
Μα και πελάγη σιωπηλά και σκοτεινά.
Είναι ένα ρίγος που για πάντα διαπερνά,
Κι αφήνει πίσω τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Κι αν του μιλήσεις, θα τρομάξεις τις σκιές.
Καθώς σκεπάζουν το ασάλευτο κορμί του,
Μέσα στο ψύχος που κρυφά τον οδηγεί,

Στην τελευταία μαγική παράστασή του,
-Πριν το πνιγμένο στους λυγμούς “ώρα καλή”-
Και την υπόκλιση μπροστά στους θεατές.

IV
Τώρα πια ξέρεις το φρικτό το μυστικό μου,
Ό,τι μου απέμεινε, φυλακισμένες λέξεις.
Δίχως ελπίδα πως στο πλάι μου θα τρέξεις,
Για να σηκώσεις το φορτίο μου επ' ώμου.

Πρέπει να κλείσω. Είναι πλέον προφανές!
Δεν επαρκεί η θλιβερή αναλαμπή μου,
Την επικείμενη να σβήσει εκτέλεσή μου.
Μα είναι αγιασμός για την ψυχή “το ειλικρινές”.

Κάποτε θα 'ρθει μία άλλη εποχή.
Εσύ θα λύνεις τα αστροφώτιστα μαλλιά σου,
Κι ούτε θα σκέφτεσαι, ούτε και θα πονάς.

Κι εγώ θα έρθω να κρυφτώ στην αγκαλιά σου,
Θα ψιθυρίσω “το ξέρα πώς μ' αγαπάς”
Κι όλος ο τόπος θα γεμίσει μουσική.[align=center][/align]


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 14
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Θάνο, αυτή η απώλεια ποτέ δεν θα γίνει συνήθειά μας...3/9/2016
 
**Ηώς**
30-07-2012 @ 16:58
Μα είναι αγιασμός για την ψυχή “το ειλικρινές”..................
vedova nera
30-07-2012 @ 17:04
μεγαλείο !
ο Γέροντας
30-07-2012 @ 17:41
::yes.:: ::yes.:: ::theos.::
karabasgeorgos
30-07-2012 @ 19:44
::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
Sofitsa
30-07-2012 @ 23:26
Έξοχα τα σονέτα σου!
aridaios
31-07-2012 @ 02:06
::yes.:: ::yes.::
φλοισβος
31-07-2012 @ 09:24
Κατάθεση ψυχής....κρύβεται μεγάλη δύναμη πίσω από την ειλικρίνιά σου πολύτιμε φίλε μου!
::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
στίχος
31-07-2012 @ 12:21
"Θα ψιθυρίσω “τό' ξερα πως μ' αγαπάς”..".............της σιγουριάς και του μεγαλείου της πένας σου τα υλικά...!!

Να είσαι πάντα καλά και να παραδίδεις μαθήματα αξιοπρέπειας, ποίησης και νοημάτων..!!

Σ' ευχαριστούμε..!!!


http://www.youtube.com/user/prostasia7/featured
RoadPoet
02-08-2012 @ 07:45
Δεν είναι η αγάπη του θανάτου, μην πλανάσαι,
Είναι που πάντοτε συνήθιζα να φεύγω.
Ψάχνοντας βράχους με μια τσακισμένη λέμβο,
Στα θολωμένα τα νερά που αντανακλάσαι.

Μπροστά μου βρέθηκε θάλασσα μανιασμένη,
Κι όταν συνάντησα παρήγορη στεριά,
Ήταν του τόπου που δεν γύρισε κανείς.
....................................................................................

Σπανίως, διαβάζω πράγματα που με συγκινούν.
Το συγκεκριμένο αποτελεί έξοχο δείγμα ενός είδους συγκίνησης που θα μπορούσε να προσδιορισθεί ως Ποίηση των Τραυμάτων που επιδιώκει να μεταλλαγεί σε Ποίηση των Θαυμάτων.
Vicky mouse
14-09-2012 @ 17:04
είναι όλοκληρο καταπληκτικό!!!!!!!!!!
καθέ λέξη μετρημένη....το λάτρεψα!!! ::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
Σιδερά Αθηνά
08-10-2012 @ 15:51
Ένας αχανής λαβύρινθος.
Αυτό είσαι.
Και σε θαυμάζω.
iguacu
07-11-2012 @ 14:26
Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις...
lilith29
20-10-2013 @ 17:45
::yes.:: ::yes.:: ::theos.::
Αλντεμπαράν
14-02-2015 @ 13:06
Aγαπητέ, είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει εδώ και καιρό. Ξεκάθαρα φαίνονται οι επιρροές σου, από το "¨Μέρες Αργίας", πού απ'ότι θυμάμαι το λατρεύεις, αλλά το προσωπικό σου στίγμα είναι τόσο έντονο, ώστε να μην αμφισβητείται κάθε γνησιότητα. Κατ'ευθείαν στα αγαπημένα.

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο