Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121178 Τραγούδια, 258009 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Νοσταλγία
 Γράφτηκε στις 8.12.2018
 
Είναι τ’ άστρα, το φεγγάρι,
είναι το νησί,
το βιολί με το δοξάρι,
που ’παιζες εσύ.
Που δε μ’ άφησαν καθόλου
ν’ αποκοιμηθώ,
να χαθώ στ’ ουράνιου θόλου,
το βαθύ βυθό.

Λένε, πως θα γυρίσεις,
ύστερα από καιρό,
να πιεις της κρύας βρύσης,
το γάργαρο νερό.

Ποια νεράιδα, ποιο τελώνι,
μού ’κλεψαν τον νουν
και του πόθου ανθούν οι κλώνοι,
δέντρο να γινούν;
Κυπαρίσσι και πλατάνι
και γλυκομιλιά,
στων χειλιών σου ν’ αμαρτάνει
τα γλυκά φιλιά.

Π.Θ.Τουμάσης


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 6
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Κάθε βράδυ σ' ονειρεύομαι, μέσα στο σκοτάδι σε παντρεύομαι.
 
Αγιοβλασιτης
11-12-2018 @ 11:43
ωραιο φιλε...
::up.:: ::theos.:: ::theos.::
smaragdenia
11-12-2018 @ 12:52
ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!!!
zari.kardias
11-12-2018 @ 22:57
Που δε μ’ άφησαν καθόλου
ν’ αποκοιμηθώ,
να χαθώ στ’ ουράνιου θόλου,
το βαθύ βυθό...
Πολύ-πολύ όμορφο!!! ::yes.:: ::up.::
elenioikonomaki
12-12-2018 @ 12:01
Ποια νεράιδα, ποιο τελώνι,
μού ’κλεψαν τον νουν
και του πόθου ανθούν οι κλώνοι,
δέντρο να γινούν;!!!!!!!!!!!!! ::love.::
ptoumassis
12-12-2018 @ 15:02
Μελοποιημένο: https://www.youtube.com/watch?v=vMYfA8LeZvQ
inokrini
12-12-2018 @ 18:32
::hug.:: ::hug.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο