Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
123505 Τραγούδια, 261408 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Το αιώνιο Γιατί
 
Περνάνε από πάνω μας το χρόνια
και καίγονται του βίου μας τα αλώνια.
Ρυτιδιασμένα πρόσωπα, κορμιά αρρωστημένα
και το κερί που έφεγγε έσβησε πια για μένα.

Δέντρα με φύλλα καφετιά, ξερά και μαραμένα.
Πόλεις νεκρές κι ερείπια, χωριά καταραμένα.
Φέρετρα πια στολίζουνε άλλοτε ωραία μέρη
κι ο ήλιος νέος απέθανε τη νύκτα για να φέρει.

Ποτάμια που στρερέψανε, λίμνες που ξεραθήκαν,
κουφάρια σε αποσύνθεση, ψυχές που λαβωθήκαν.
Τη σκλαβωμένη σκέψη μας η θλίψη την ορίζει
κι έμεινε μόνο ένα Γιατί για να μας βασανίζει.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 3
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Φιλοσοφικά
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
Κων/νος Ντζ
02-02-2021 @ 07:56
Είναι μια πραγματικότητα!

::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
Αγιοβλασιτης
02-02-2021 @ 16:45
::up.:: ::theos.:: ::up.::
χωρίς λόγια
02-02-2021 @ 21:24
θλιμμένο
ωραιο

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο