https://www.youtube.com/watch?v=XNXIZuIBJKs" />https://www.youtube.com/watch?v=XNXIZuIBJKs">
 
Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
120722 Τραγούδια, 257432 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 04/06/2021
 https://www.youtube.com/watch?v=XNXIZuIBJKs
 
Αγαπητό μου Ημερολόγιο

Οι άνθρωποι έχουμε πέντε αισθήσεις. Όραση, ακοή, αφή, όσφρηση και γεύση. Αυτές τουλάχιστον είναι οι πέντε βασικές που αναγνώρισε ο Αριστοτέλης. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι έχουμε παραπάνω, αλλά δεν μας ενδιαφέρει να επεκταθούμε τη δεδομένη στιγμή. Σήμερα λοιπόν θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στην αίσθηση που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά, το μυαλό και το νευρικό μου σύστημα. Την όσφρηση. Στόχος μου δεν είναι να υποβαθμίσω τις υπόλοιπες τέσσερις και κατανοώ πλήρως τη σημασία τους, ενώ γνωρίζω πολύ καλά πως για να απολαύσεις μία εμπειρία όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα, θα πρέπει και οι πέντε να συνεργάζονται μεταξύ τους σαν μία οντότητα. Ναι είναι καταπληκτικό να μπορείς να παρακολουθείς την αγαπημένη σου ταινία, να χαζεύεις ένα γραφικό ηλιοβασίλεμα, να βλέπεις μία μικροκαμωμένη Κινέζα να ξεσκίζεται από δύο νταβραντισμένους αράπηδες. Ναι είναι υπέροχο να μπορείς να ακούς Pink Floyd μαστουρωμένος, τις φυσαλίδες από τα αεροπλάστ να σκάνε μία-μία, τον γύφτο να φωνάζει «Είναι ζάχαρη και μέλι τα καρπούζια του Βαγγέλη». Ναι είναι θεσπέσιο να μπορείς να χαϊδεύεις μια όμορφη πλάτη, να πλάθεις τις μύξες σου μπαλάκια και να τις εκσφενδονίζεις στο υπερπέραν, να ξύνεις τα αυτιά ενός χαριτωμένου σκύλου. Ναι είναι απίστευτο να νιώθεις τη σοκολάτα λιώνει στη γλώσσα σου, το αλάτι να νοστιμεύει τα αδιάφορα φασολάκια, την ξινάδα του lime να ζωηρεύει το κοκτέιλ σου. Όλα αυτά είναι εξαιρετικά και δεν θα ήθελα με τίποτα να τα χάσω, μα νιώθω καιρό την ανάγκη να υπερασπιστώ -όχι ότι το χρειάζεται- την αίσθηση που δημιουργεί τις πιο πολύπλοκες και ενδιαφέρουσες χημικές διεργασίες μέσα στον πολύτιμο εγκεφαλουδάκο μου. Ας δούμε λοιπόν τον ρόλο που παίζουν οι νευρικές απολήξεις της μύτης σε διάφορους τομείς της ζωής μας, ξεκαθαρίζοντας από τώρα ότι η ανάλυση αυτή ίσως εξελιχθεί σε ένα προσωπικό μανιφέστο γεμάτο ιδιοτροπίες και εμμονές του γράφοντος. Αν θες αντικειμενικότητα τράβα σε κανένα επιστημονικό paper, εδώ κάνουμε τέχνη αγαπητέ αναγνώστη που δεν σε ξέρω αλλά έχεις αρχίσει ήδη να με εκνευρίζεις.

Θα ξεκινήσω με ένα εύκολο θέμα που μας αφορά όλους, είναι απαραίτητο για την επιβίωσή μας και ταυτόχρονα άκρως δελεαστικό. Το φαγοπότι. Νομίζεις ότι η γεύση είναι υπεύθυνη για το τι μας αρέσει (και τι όχι) να πετάμε στο στόμα μας; Ε τότε είσαι πολύ γελασμένος διότι η γεύση στον άνθρωπο είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από την όσφρηση και με τη βοήθεια της γλωσσικής αφής συμβάλλουν στην αναγνώριση των πέντε βασικών γεύσεων (γλυκό, αλμυρό, ξινό, πικρό, ουμάμι). Όλη την υπόλοιπη δουλειά -την καλύτερη δηλαδή- την κάνει η όσφρηση. Είναι γεγονός ότι η καλοψημένη μπριζόλα που σου σερβίρει ο μερακλής θείος Νώντας τα καλοκαίρια στο εξοχικό του, είναι πολύ περισσότερο μυρωδιές και αρώματα παρά γεύση. Αν νομίζεις ότι λέω μαλακίες κάνε ένα απλό πείραμα. Στο επόμενο μπάρμπεκιου δοκίμασε να μασήσεις το λαχταριστό γουρουνάκι κρατώντας τη μύτη σου. Θα είσαι σε θέση να καταλάβεις την υφή, την θερμοκρασία και κάποια ψήγματα γεύσης, αλλά όλη η ουσία, αυτό που σε κάνει να λαχταράς και να καταβροχθίζεις τη μπριζόλα σαν ούνος, δεν θα βρίσκεται μέσα στη μπουκιά σου. Έπειτα άσε την αναπνοή σου ελεύθερη και θα αντιληφθείς αμέσως για τι πράγμα μιλάω. Τώρα λοιπόν ξέρεις γιατί όταν είσαι μπουκωμένος από κάποια γρίπη το φαγητό δεν είναι τόσο νόστιμο. Τώρα λοιπόν ξέρεις γιατί οι σεφ και οι γευσιγνώστες πριν γευτούν οτιδήποτε το μυρίζουν σχολαστικά. Τώρα λοιπόν ξέρεις γιατί το ούζο είναι πιο γλυκόπιοτο όταν συνοδεύεται με το ιώδιο της θάλασσας και την τηγανίλα από τα καλαμαράκια. Είναι σχεδόν βέβαιο πως αν κάτι δεν αρέσει στη μύτη σου δεν θα αρέσει ούτε και στη γλώσσα σου. Αυτή είναι μια πληροφορία την οποία μαθαίνεις με γενναία αυτοθυσία όταν κάποια γκόμενα σε βάζει να φας την ινδική βλακεία που έφτιαξε και μυρίζει σαν κάλτσα μαραθωνοδρόμου, αλλά το κάνεις με το ζόρι ώστε να μην της χαλάσεις χατίρι. Λένε ότι το στομάχι κάποια στιγμή χορταίνει, αλλά το μάτι ποτέ. Εγώ θα διαφωνήσω. Όταν έχω σκάσει από το φαΐ δεν μου κάνει καμία αίσθηση να βλέπω τα καλούδια που έχουν απομείνει σε ένα Κυριακάτικο τραπέζι ή σε έναν εορταστικό μπουφέ, μα αν εκείνη τη στιγμή κάποιος αρχίζει να σιγοβράζει ένα όμορφο φαγητό κατσαρόλας με τα καρυκεύματα να αναμειγνύονται στον αέρα, είναι σίγουρο ότι θα μου τρέξουν τα σάλια. Αν τολμήσουμε να ισχυριστούμε ότι το φλερτ σε μια σχέση είναι πολλές φορές πιο συναρπαστικό κι από την ολοκλήρωσή της, τότε μπορούμε να πούμε και πως οι μυρωδιές ενός γεύματος όσο ετοιμάζεται, είναι συχνά πιο καθηλωτικές κι από την κατανάλωσή του. Αυτή την ασυνήθιστη άποψη ασπάζεται και η φίλη μου η Βάλια η οποία έχει αλλάξει γύρω στα δέκα σπίτια στη ζωή της και το πρώτο πράγμα που κάνει όταν μπαίνει σε ένα καινούργιο, είναι να βάλει καφέ στην καφετέρια μέχρι το άρωμά του να ξεχυθεί σε όλα τα δωμάτια, χωρίς απαραίτητα να τον πιει μετά (Το λεγόμενο ευχέλαιο καφεΐνης, όπως το βάφτισα). Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι στην ανάγκη μας για μασαμπούκα, η όσφρηση είναι πολύ πιο σημαντική από όσο νομίζουμε, βαστάει γερά (αλλά όχι αποκλειστικά) τα κλειδιά της απόλαυσης, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μας προφυλάσσει από δυσάρεστες εκπλήξεις.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο περίπλοκες από το φαγητό, επομένως η επίδραση των μυρωδιών που μεταφέρουμε ο ένας στον άλλον είναι μεγαλύτερη από την επιρροή που ασκεί π.χ. ένα κοκκινιστό, ενίοτε δημιουργώντας απρόσμενα προβλήματα αλλά και ισχυρές εναρμονίσεις. Σου έχει τύχει ποτέ να αποφεύγεις να βρίσκεσαι κοντά σε κάποιον μόνο και μόνο επειδή δεν σου αρέσει το πώς μυρίζει; Και δεν μιλάω για απλυσιά που είναι αποκρουστική έτσι κι αλλιώς, αλλά για εκείνους τους ανεξήγητους λόγους που οι default οσμές οι οποίες αναδύονται από ένα σώμα δεν ταιριάζουν στα γούστα της μύτης σου. Φυσικά κάθε μύτη έχει τα δικά της γούστα με αποτέλεσμα να την ελκύουν και να την απωθούν διαφορετικοί άνθρωποι, κάτι που μπορούμε να επαληθεύσουμε στην περίπτωση του παλιού μου συμμαθητή Γιώργου Χατζάκη. Από την αρχή της πρώτης γυμνασίου ο Χατζάκης μου μύριζε ένα σωρό πράγματα που αδυνατούσα να προσδιορίσω και προσπαθούσα να τον κρατάω σε απόσταση τουλάχιστον δύο μέτρων. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να περιγράψω στο περίπου την οσμή που έφτανε στους ρινικούς μου αισθητήρες, θα ήταν ένα μείγμα κλεισούρας από σοφίτα που έχει μείνει κλειδωμένη για χρόνια, νοσοκομειακού δωματίου γεμάτο γέρους και βρεγμένης φανέλας που στεγνώνει πάνω στο καλοριφέρ. Ευτυχώς για τον Χατζάκη οι υπόλοιποι συμμαθητές μας δεν έδειχναν να αντιμετωπίζουν το ίδιο κώλυμα με εμένα και τον πλησίαζαν άφοβα. Μια μέρα ρώτησα τον Πατούλη (τον διπλανό του στο θρανίο) και μου απάντησε ότι δεν του μύριζε τίποτα παράξενο ή ενοχλητικό. Ήμουν εγώ ο περίεργος με την ευαίσθητη μύτη; Αποδέχτηκα την κατάσταση δίχως να το ψάξω περαιτέρω και απλά φρόντισα να ακολουθώ τον κανόνα των δύο μέτρων.
Στις επαγγελματικές σχέσεις τα πράγματα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα κι αυτό το πλήρωσε με τον χειρότερο τρόπο η Δήμητρα όταν την απέλυσαν επειδή… βρωμούσε. Ναι κυρίες και κύριοι, η Δήμητρα βρωμούσε και το είχαμε πάρει όλοι πρέφα από τις πρώτες μέρες, μέχρι που μερικοί πελάτες έκαναν παράπονα και ύστερα από δύο προειδοποιήσεις της έδωσαν οριστικά πόδι. Το αλλόκοτο της υπόθεσης είναι πως η Δήμητρα βρωμούσε μόνο στη δουλειά. Όσες φορές είχε τύχει να βγούμε για καφέ ή ποτό, όχι μόνο δεν υπήρχε τίποτα το άσχημο ή το απωθητικό, αλλά μύριζε και αρκετά ωραία. Την παράξενη αυτή αντίθεση οσμοκύματων που εξέπεμπε το ψιλόλιγνο σώμα της στα διαφορετικά περιβάλλοντα, την απέδωσα αυθαίρετα στο γεγονός ότι το άγχος και το στρες αυξάνουν την έκκριση ιδρώτα και την κακοσμία που αφήνει πίσω του. Και η αλήθεια είναι πως η Δήμητρα για οκτώ ώρες εκεί μέσα ήταν μονίμως στην τσίτα. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς αισθάνεται κάποιος και (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) ειδικά μια γυναίκα, όταν του ανακοινώνουν ότι απολύεται γιατί βρωμάει. Δυσκολεύομαι επίσης να φανταστώ πόσο αδιανόητο θα ακούστηκε μια τέτοια είδηση στα κοντινά της άτομα που πιθανόν να μην είχαν ζήσει αυτή τη μπόχα. Για αυτό λοιπόν μην λες ποτέ ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο αν δεν τον έχεις μυρίσει σε όλες του τις καταστάσεις.
Όπως πολύ σωστά φαντάζεσαι, στις ερωτικές σχέσεις και στο σεξ η όσφρηση είναι καταλυτικός παράγοντας και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξή τους. Αν δεν ταιριάζεις οσφρητικά με τον παρτενέρ σου, αν η μυρωδιά του δεν σου αναστατώνει τις αισθήσεις, αν δεν σε ωθεί να του σνιφάρεις την αύρα, τότε λυπάμαι που στο λέω αλλά το μέλλον είναι από δυσοίωνο έως ανύπαρκτο. Αδιαφορώ για το πώς λειτουργούν οι υπόλοιποι άντρες στη θέα μιας όχι και τόσο καλλονής ή μιας παχουλής γυναίκας, μπορώ να παραμερίσω την εικόνα, μα δεν μπορώ να συγχωρήσω ένα μουνί που μυρίζει μπαρμπούνι. Δεν μου κάνει κούκου ρε αδερφέ. Εδώ θα είμαι απόλυτος: Όσφρηση > Όραση. Υπάρχει πιο ηδονικό πράγμα από το να γλείφεις ένα κορμί που ευωδιάζει καύλα; Άσε που είναι και θέμα τεχνικής. Διότι στην περίπτωση που η γκόμενα δεν βλέπεται (Θα μου πεις γιατί να γαμήσεις κάποια που δεν βλέπεται; Για πολλούς λόγους, ωστόσο αυτό είναι άλλη κουβέντα), θα κλείσεις το φως ή τα μάτια και θα τα καταφέρεις, θα μπει η μπάλα στα δίχτυα. (Έχω παρατηρήσει μια τάση να χρησιμοποιώ συχνά ποδοσφαιρικούς όρους παρόλο που δεν ασχολούμαι καθόλου με το άθλημα. Είμαι τόσο ρηχός, τεμπέλης και ανέμπνευστος τελικά;). Ενώ αν δεν σου αρέσει η μυρωδιά της τι θα κάνεις, θα κλείσεις τη μύτη; Δεν πρόκειται να πηδήξεις σωστά χωρίς ανάσες, τις χρειάζεσαι, το σεξ είναι αερόβιο σπορ. Και φυσικά πριν από την πράξη θα πρέπει να έχει προηγηθεί μπάνιο και από τους δύο. Όπως εγώ θέλω να είμαι καθαρός και μοσχομυριστός έτσι θέλω να είναι και το σώμα που θα φυστικώσω. Άμα το δέρμα θυμίζει ανοιξιάτικη εκδρομή σε ολάνθιστο λιβάδι τότε το ματζαφλάρι μου θα γίνει σαν το ξίφος των Οιωνών και θα περάσουμε καλά και οι δυο μας. Άμα όμως θυμίζει σαπισμένα φθινοπωρινά φύλλα πάνω στο μουντό πεζοδρόμιο… άσ’ τα να πάνε στο διάολο.

Για το τέλος κράτησα το αγαπημένο μου θέμα. Όσφρηση και μνήμη. Είναι σχεδόν μαγικό το πώς αυτά τα δύο συνδέονται άμεσα (περισσότερο από κάθε άλλη αίσθηση) και μας αποκαλύπτουν πληθώρα αναμνήσεων και συναισθημάτων από το παρελθόν μας, που είχαμε καταχωνιάσει -είτε εσκεμμένα, είτε όχι- στα πιο βαθιά λημέρια του μυαλού μας. Ένα άγγιγμα, μια μελωδία, μια εικόνα, ίσως τα θυμόμαστε για πολύ καιρό, μα αρχίζουν να ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου. Ένα άρωμα όμως θα μείνει ανεξίτηλο για όλη μας τη ζωή και είναι ικανό να μας ταξιδέψει σε ξεχασμένες εμπειρίες, ακόμα και σε αυτές που ήμασταν πολύ μικροί για να τις θυμόμαστε. Δεν είναι λοιπόν παράλογο που μια φορά στα δεκαπέντε μου μύρισα χαρούπια και με έπιασε μια έντονη αποστροφή, αφού (όπως μου εξήγησε η μάνα μου) σε κάτι διακοπές όταν ήμουν δύο χρονών και έβαζα στο στόμα μου ό,τι έβρισκα, ένα χαρούπι μου έκατσε στον λαιμό και κόντεψα να πνιγώ. Οι μυρωδιές προσλαμβάνονται από τους αισθητήρες της μύτης, μεταφέρονται σε ένα χώρο του μεταιχμιακού συστήματος του εγκεφάλου, μετατρέπονται και καταλήγουν στην αμυγδαλή που χαρακτηρίζεται ως τράπεζα μνήμης για συναισθηματικές εμπειρίες (Πάρ' το ρε μαλάκα και το επιστημονικό σου για να μη λες ότι τα βγάζω από την κούτρα μου). Η αποθήκευση μιας μυρωδιάς ολοκληρώνεται χωρίς πολλές επεξεργασίες. Η όσφρηση είναι η μόνη αίσθηση με αυτό το προνόμιο. Αυτός είναι και ο λόγος που καταφέρνει να μας μεταφέρει σε στιγμές που άλλες αισθήσεις αδυνατούν να θυμηθούν. Είναι δηλαδή η μόνη από τις πέντε αισθήσεις που αποθηκεύεται σχεδόν αυτούσια στην μνήμη μας. Πολλοί επιστήμονες σε διάφορους κλάδους, όπως η ψυχολογία, χρησιμοποιούν την αίσθηση της όσφρησης για να βοηθήσουν κάποιον να επαναφέρει στην μνήμη του πράγματα που έχει ξεχάσει. Μην απορήσεις λοιπόν την επόμενη φορά που σκάσει κάτι γνώριμο στη μύτη σου και πυροδοτήσει τη ROM του εγκεφάλου σου, αφήνοντας να ξεχυθούν εικόνες και συναισθήματα που σε μεταφέρουν αστραπιαία στη στιγμή που έγινε η καταχώρηση και που θα ήταν αδύνατον να ανακαλέσεις με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Μιλώντας για τη δική μου ROM, υπάρχουν πάμπολλα ζευγάρια μυρωδιών-αναμνήσεων που έχουν κουμπώσει μεταξύ τους σαν δύο κομμάτια παζλ και πορεύονται χέρι-χέρι εις τον αιώνα τον άπαντα. Είναι το μεθυστικό άρωμα των νυχτολούλουδων και οι αισιόδοξες μελωδίες των James, το φλώρικο λικέρ Βaileys και τα ακανθώδη Χριστούγεννα του 1998, το καψαλισμένο ψωμί του τοστ και το φοιτητικό μου διαμέρισμα-γιάφκα, οι μουχλιασμένοι πολυεστέρες και η ανούσια στρατιωτική θητεία, η παιχνιδιάρικη μαστίχα υποβρύχιο και η πρόσχαρη κυρία Ρωξάνη, το φρεσκοποτισμένο γρασίδι και τα κυνηγητά με τους ανέμελους κάφρους του Αγίου Γεωργίου της Κέρκυρας, το εντομοαπωθητικό φιδάκι και τα μουλωχτά τσιγάρα Prince κάτω από τον έναστρο ουρανό, η παραδοσιακή σκόνη Tide και οι ξεδιάντροπες νύχτες τον Ιούλιου του 2013, τα τζακοψημένα κάστανα και το μελαγχολικό Σαββατοκύριακο στο σπίτι του Παπ, το βερνίκι ξύλου και το ατσούμπαλο πρώτο μου φιλί, η ζύμη για πίτες και η κουρασμένη αγκαλιά της γιαγιάς Μαρίας. Είναι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα μα νομίζω πως έχω κάνει ήδη κατάχρηση λέξεων και κάπου εδώ λέω να τραβήξω χειρόφρενο.

Όσφρηση. Η πιο μυστηριώδης, ανεξερεύνητη, σαγηνευτική και ταξιδιάρικη από όλες τις αισθήσεις. Αυτή που έχει τη δύναμη να διαμορφώνει καταστάσεις, συμπεριφορές, βιώματα, ανθρώπινες σχέσεις. Αυτή που λειτουργεί αθόρυβα, ύπουλα, ενδόμυχα, δίχως φιοριτούρες και αντιπερισπασμούς, χτυπώντας κατευθείαν στο ψαχνό, με τις προτιμήσεις του καθενός να μαρτυρούν πολλά για την προσωπικότητά του. Κάποιοι τη βρίσκουν με τις αναθυμιάσεις της βενζίνης ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι λιγουρεύονται ένα πιάτο πατσά ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι απολαμβάνουν ένα σπίρτο που καίγεται ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Άπαντες όμως, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής τάξης κτλ., ακόμα κι αυτοί που διστάζουν να το παραδεχτούν στον εαυτό τους, γουστάρουν να ρουφάνε τζούρες από τις ίδιες τους τις κλανιές. Και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 3
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Συναισθήματα - Εικόνες,Επιστήμη
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
tabasco0
04-06-2021 @ 18:25
να πας να γαμηθεις εσυ κι η οσφρηση ρε
αντε και δοκιμιο για την εσωτερικοτητα των κλανιων
Ημερολόγιος
04-06-2021 @ 19:17
Αχ ναι μίλα μου πρόστυχα ::love.:: ::kiss.:: ::naugh.::
Σεξ, Ναρκωτικά και Post Punk
05-06-2021 @ 09:34
Άλλη μία, πριν από τον ύπνο, για γούρι.
The one with the nose, knows. ::rock.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο