Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121096 Τραγούδια, 257917 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Τριανταφυλλο
 
Όπως ξεδιπλώνει ένα τριαντάφυλλο τα πέταλά του στην ζωή
έτσι και εμείς με το μολύβι μας ξεκολλάμε κομματάκι-κομματάκι τα φύλλα της ψυχής
να τα απλώσουμε με λέξεις σε μια κόλλα χαρτί.
Κάθε πέταλο μια όμορφη στιγμή στο δρομολόγιο του ονείρου μας
και κάθε αγκάθι ένας πόνος που μοιάζει με δάκρυ που κύλησε στο πορσελάνινο πρόσωπο.
Τόσο εύθραυστοι είμαστε, νομίζεις πως λίγο να σε σπρώξουν να πέσεις στο ξύλινο πάτωμα,
γίναμε ένα με το παρελθόν, και σκορπιστήκαμε σε χίλια δύο μικρά κομματάκια.
Έτσι σπάσαμε...
...σαν να ήμασταν ένα τασάκι που σβήναμε τις στιγμές σαν αποτσίγαρα μέσα του
και με μια απρόσεκτη κίνηση το πήραμε μαζί μας και το ρίξαμε κάτω.
Έτσι έσπασε...
Δυστυχώς η ζωή πάντα μας επιφυλάσσει εκπλήξεις
και θαρρείς πως μπήκες σε μια σειρά
κάτι θα συμβεί που θα ανατρέψει τα πάντα σε ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Έτσι ακριβώς γινόμαστε μια πνοή και ταξιδεύουμε ψηλά.
Μοιάζουμε με αστέρια, σαν το αστεράκι του Οκτώβρη.
Το αστεράκι του Οκτώβρη με μια πνοή
ξανά σε επισκέπτεται σε κάποιο όνειρο σου
και εκεί που νομίζεις ότι ξαναζείς το παρελθόν μέσα απ' τις εικόνες
έτσι με ένα δροσερό αεράκι σου 'ρχεται
και σε στολίζει με αποξηραμένες κατακόκκινες μουκαμβίλιες
και μοσχομυριστά τριαντάφυλλα για δώρο,
και τότε συγκίνησε καθώς αναπολείς τις αναμνήσεις...
...τόσο απλά εξακολουθείς να αγαπάς, σαν να μην άλλαξε ποτέ τίποτα,
γιατί έτσι είναι...
το σώμα νεκρώνεται κάποια στιγμή αλλά ο νους εξακολουθεί να ζει.
Όπως ο ήλιος και το φεγγάρι που βυθίζονται και ξαναγεννιούνται έτσι είμαστε κι εμείς.
Βυθιζόμαστε λέγοντας "αντίο" με τα μάτια πριν τα κλείσουμε και ταξιδεύουμε στην χώρα των αγγέλων από όπου η ψυχή μας ξαναγεννιέται και έρχεται πάλι στην γη, στα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Έτσι είναι κι οι ιδέες για να γράψεις ένα άρθρο καθαρίζοντας καλά την μύτη της πένας σου
πριν την βάλεις να λεκιάσει το χαρτί και γεμίσει τις αράδες με λέξεις ποτισμένες απ' την ψυχή
και τυπωμένες με έναν τέτοιο τρόπο που λίγοι θα μπορούσαν να καταλάβουν, διαβάζοντάς το!
Ποτίζοντας με οινόπνευμα το κάθε πόνο που σε μαχαιρώνει και γλυκαίνοντας την χαρά σαν να ήταν το καλύτερο σταφύλι από κόκκινο κρασί έτσι θα κεντούσες κάθε στίχο περιμένοντας την δικαίωση
χωρίς να έχεις πειράξει κανέναν στην ζωή σου και τιμώντας πάντα με σεβασμό όσους με την καρδιά αγαπάς πραγματικά. Είτε αυτοί είναι ο καλύτερός σου φίλος, είτε είναι η σχέση σου η ίδια σου οικογένεια, ακόμη και ένας τυχαίος που μοιάζει στα μάτια σου ξένος και ενώ πιστεύει πως σε νοιάζεται και θέλει να σαι καλά πάντα να σε πολεμάει κάθε λεπτό που ζει με όλους τους πιθανούς τρόπους.
Είναι και αυτό ένα είδος αγάπης και σεβασμού του συνανθρώπου σου.
Αν είσαι ικανός να το δεις σφαιρικά χωρίς να σε επηρεάσει.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 5
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
malkon64
30-08-2021 @ 13:21
Πολύ Ωραίο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Γιώργος Καλ-Ελ
30-08-2021 @ 13:25
::love.:: ::love.:: ::love.::
Πολύ όμορφο και όμως έτσι είναι!!
Tosodoula.
30-08-2021 @ 14:58
...και μιας και μίλησα για το αστεράκι του Οκτώβρη
Αφιερωμένο και αυτό....

Κάτι έχει ο Οκτώβρης
Όλα γύρω μου φταίνε
Δεν ξέρω τι είναι
Αλλά κάτι με θλίβει.
Οι μέρες περνούν
Κοντοζυγώνουν
Στο μυαλό οι μνήμες
Και πάλι ξυπνούν.
Παίζουν παιχνίδια
Μαζί τους με σέρνουν
Να παίξω κι εγώ.
Προσπαθώ να προσπεράσω
Δρόμο να αλλάξω
Στο μυαλό
Αλλά
Δεν γίνεται αυτό!
Όσο κι αν μέσα μου
Θέλω
Είναι πολλά που λατρεύω
Και πονάνε βαθιά.
Ξυπνάω κι η σκέψη μου
Βάφεται με αίμα.
Για κάποιον που είναι ψηλά
Τον αγαπάω, το ξέρει καλά
Στιγμή να νοιάζομαι
Δεν έπαψα
Κι ούτε ποτέ σταμάτησε
Η καρδιά να χτυπά.
Αδυναμία μεγάλη
Πλασμένη μαστέρια
Ντυμένη μαγάπη
Και θέρμη.
Στου ρολογιού το χτύπο
Σταμάτησαν οι πόνοι
Καθώς η καρδιά
Τραγούδαγε γλυκά
Ερμήνευε θυμάμαι
Ένα απαλό
Και πένθιμο τραγούδι.
Από τότε δεν έχω
Πάψει να θυμάμαι
Δεν ξέχασα στιγμή
Τα όσα περάσαμε μαζί
Έσκυψα, σε φίλησα
Και μου πες τις νότες
Μου ψέλλισες σιωπηλά
Όπως κοιμόσουν
Να μάθω, να παίζω
Αυτό το τραγούδι
Και κάθε τριάντα
Οκτώβρη
Να το ερμηνεύω
Σαν να σουν εδώ
Euler2
30-08-2021 @ 17:10
::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
Γιάννης Κατράκης
01-09-2021 @ 10:01
Ποτίζοντας με οινόπνευμα το κάθε πόνο που σε μαχαιρώνει και γλυκαίνοντας την χαρά σαν να ήταν το καλύτερο σταφύλι από κόκκινο κρασί έτσι θα κεντούσες κάθε στίχο περιμένοντας την δικαίωση

Πανέμορφη η δημιουργία σου
Μπράβο σου ¨Τοσοδούλα¨

::hug.:: ::hug.:: ::hug.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο